TOP
de savasana
Column

De Savasana (over die keer dat ik na een hele tijd weer ging bikram yoga’en)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

“Waarom wilde ik dit ook al weer”, denk ik terwijl ik mijn evenwicht probeer te behouden.

Ik hang met mijn hoofd naar achteren. Mijn armen wijzen kaarsrecht verticaal de lucht in boven mijn hoofd. Mijn ruggenwervel kraakt van het stretchen.
“Niet flauwvallen. Die misselijkheid gaat wel weg”, probeer ik mezelf bemoedigend toe te spreken.

We mogen weer rechtop gaan staan. Ik bekijk mezelf in de spiegel. Een meisje met zo’n rood aangelopen hoofd dat het lijkt alsof het elk moment kan exploderen, kijkt terug. Er druppelt zweet vanaf mijn neus op de handdoek op de grond. Een waterval van zweet stroomt over mijn rug.
Ik kijk naar vriendin L die naast me staat. Paniekerig staart ze terug.

“Waarom wilden we dit ook al weer?”

vraag ik me af terwijl ik mijn rechterbeen achter mijn linkerbeen probeer te haken, mijn armen in elkaar gedraaid heb en mijn handen verticaal voor mijn gezicht probeer te houden en ondertussen ook nog mijn uiterste best aan het doen ben om mijn evenwicht niet te verliezen, omdat omvallen ook zo wat is.

Niet flauwvallen. Die misselijkheid gaat wel weg”, commandeer ik nu in gedachten mezelf.

“Mogen we al water”, vraag ik me desperaat af. “Zouden we na deze oefening in godsnaam water mogen?”
Zo maar drinken mag niet. Net zoals niet zo maar het lokaal uitlopen. Als je misselijk wordt of denkt dat je gaat flauwvallen, mag je hoogstens op je knieën op de grond gaan zitten.

Als de oefening voorbij is, zie ik mijn buurvrouw haar waterflesje pakken.

Gulzig zet ik mijn flesje aan mijn mond.

“Niet te veel drinken”, roept de leraar. Hij heeft gelijk. We moeten tenslotte nog minstens een uur en het is meer dan 40 graden in het lokaal.

“Waarom wilden we dit ook al weer”, fluister ik L vragend. Ze werpt me een flauwe glimlach toe. Praten mag eigenlijk ook niet. Drie kwart jaar geleden gingen L en ik elke week bikram yoga’en. Dat hebben we toch zeker 4 maanden volgehouden. Toen vonden we de lessen te druk geworden. Net toen we het een beetje onder de knie hadden gekregen, hielden we ermee op. Nu hadden we bedacht dat het goed tegen stress was en dat we het maar weer eens moesten proberen.

De halve les zit ik op m’n knieën op de grond. Mijn handdoek is kletsnat en mijn water is bijna op. Ik vraag me af wie er voor mijn katten gaat zorgen als ik er niet meer ben. Ik probeer nog wat oefeningen mee te doen, maar elke keer word ik weer misselijk.

Met vriendin L gaat het ook al niet te best. Eigenlijk wisselen we elkaar een beetje af met op de grond zitten.
“Mijn hart ontploft”, fluistert L. “Echt”.
Ik knik. Ik begrijp het. Mijn hart is ook met man en macht bloed aan het rondpompen. Vooral de toevoer naar mijn hoofd gaat fantastisch. Ik ben niet eens meer rood. Ik ben aubergine.

Na een uur en een kwartier is het voorbij.

LEES OOK >>> Column: Broccoli en Paksoi

We liggen op de grond en doen de savasana.

De houding waar we allebei het best in waren en die we beiden nog perfect blijken te beheersen.

Het lekkerste moment van de les, na de savasana, is het lokaal uitlopen. De koude lucht verwelkomt ons.
“We douchen thuis wel, toch”, vraagt L aan mij. Zij woont vlakbij de yoga school en we gaan nog wat bij haar thuis eten. Ik knik en trek een sweatshirtje en joggingbroek over mijn volledig doorweekte short en sport bh aan.

Met nog steeds twee hoofden als aubergines lopen we met onze yoga matjes en sporttassen naar huis. Ik merk dat ik volkomen ontspannen ben.

“Heftig was het weer hè”, zegt L.
“Niet te doen. Ik was eigenlijk vergeten hoe heftig het was”.
“Bijna dacht ik dat ik dood ging”.
“Ik ook”.
“Maar ik voel me wel heel lekker nu”.
“Ik ook”.
“Zullen we donderdag weer gaan?”
“Ja, dat lijkt me een heel goed idee”.

Donderdag gaan vriendin L en ik weer bikram yoga’en. Ik kijk nu al uit naar de savasana.

*****

Deze column verscheen op 24 augustus 2010 op mijn vorige blog. Afgelopen weekend ging ik met dezelfde vriendin L op yoga weekend en moest ik hier natuurlijk weer aan denken. De afgelopen jaren heb ik fanatiek aan hot yoga gedaan (minder warm dan Bikram yoga), maar dat heb ik met de komst van Robin ook een beetje laten verslonzen. Gisteravond volgde ik voor het eerst sinds lange tijd weer een les. Het viel mee. Mijn hoofd was wel wat rood, maar geen aubergine zoals 7,5 jaar geleden. Nu volhouden. Want was is het lekker om te yoga’en. Al vind ik de savasana nog steeds de allerlekkerste pose….

Heb jij wel eens aan yoga gedaan? Wat is jouw favoriete soort yoga? Ik ben benieuwd!

Fijne dag vandaag!

Liefs, Karen

Uitgelichte foto via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

1 COMMENT
  • marije
    2 jaar ago

    Hahahaaha .. zo herkenbaar .. vooral het struggelen en je dan uiteindelijk heel fijn voelen.

    Nu ik het zo lees moet ik eigenlijk ook weer eens aan yoga gaan doen.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.