TOP
privacy van mijn zoon
Editorial

Over de privacy van mijn kind (en waarom ik niet alles wil vertellen)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Er is best veel dat ik deel hier op de site. Ik ben vrij open geweest over onze kinderwens, de strubbelingen en hoe ik tegen bepaalde dingen aankijk. De laatste tijd krijg ik steeds vaker persoonlijke vragen over onze zoon. Natuurlijk staat vragen vrij, maar ik wil vandaag toch delen waarom ik niet alles wil vertellen. Over de privacy van mijn kind en waarom ik niet alles wil delen.

Over de privacy van mijn kind

Allereerst: Laat ik beginnen met te zeggen dat ik niemand wil veroordelen. Dat is niet waarom ik dit blog artikel deel. Ik vind dat iedereen moet doen wat voor jou en jouw kinderen goed voelt. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die vinden dat ik weer te veel deel en niet iedereen zal zich altijd in een ander kunnen vinden. Het leven zou volgens mij ook best saai zijn, als we het allemaal altijd maar met elkaar eens zijn.

Maar de laatste tijd krijg ik steeds vaker vragen over onze zoon. Waar komt hij vandaan? Wat is zijn verhaal? Toen wij vorig jaar in de VS op vakantie waren, vroegen volslagen onbekenden me opeens of we bij zijn geboortemoeder langs gingen? Mensen vragen hele impertinente dingen over achtergrond, familie en ga zo maar door. Nu Robin veel krullen heeft, kreeg ik de laatst de vraag of hij dan toch geen Afro American achtergrond had? Van een vreemde. Pardon? Ik vind dat best een rare vraag. Überhaupt dat iemand daar over nadenkt.

Waarom ik niet alles wil vertellen

Er zijn twee redenen waarom ik geen antwoord op alle vragen wil geven. Ten eerste, en dat vertelde ik ook al in mijn interview aan Grazia, vind ik dat mensen elkaar niet zo maar van alles moeten vragen. Vragen staat vrij, maar ik ga ook niet aan een volslagen onbekende die ik volg op Instagram vragen hoe ze haar kind verwekt heeft. Of of iemand wel volledig gezond geleefd heeft toen ze zwanger was. Dat ik aan iemand die ik helemaal niet ken, vraag hoe de culturele achtergrond van haar gezin is. Dat zou toch een beetje gek zijn?

Ten tweede en dat is meteen ook de belangrijkste reden: Ik vind niet dat ik het recht heb om het hele verhaal te vertellen. Want ik vind dat het het verhaal van mijn zoon is en dat hij de keuze moet hebben of hij het wil vertellen of niet. En dat hij de keuze moet hebben wat hij wil vertellen en wat niet. Bovendien denk ik dat hij die beslissing pas kan nemen als hij een jaar of 24 is en echt volwassen.

Tot die tijd zeg ik niets. Het hele verhaal van mijn zoon en alle ins en outs dat weten maar een handvol mensen. Zelfs mensen die heel dichtbij ons staan, weten vrij weinig, dus waarom zou ik het dan aan een vreemde wel vertellen?

Buikmoeder

Ja, ik heb wel geschreven over de buikmoeder van mijn zoon en zij heeft ook een plek in ons leven. Maar wat haar beweegredenen waren en haar achtergrond is, dat is privé. Nou lijkt het misschien een heel spannend verhaal, maar dat is het niet. Het is alleen wel ons verhaal, het verhaal van mijn zoon en zijn buikmoeder.

En ja, er zijn andere moeders die wel een en ander delen en dat is prima en mooi. Ik kan ook ontroerd raken door de verhalen. Juist daardoor, krijg ik weer vragen en dat begrijp ik ook wel. Want ik heb natuurlijk zelf ook vaak over adoptie geschreven. Maar dat een ander iets deelt, betekent niet dat ik ook zou moeten delen.

Wat wil ik dan wel delen?

Nou.. genoeg. Ik vind het fijn als ik mensen kan helpen, adviseren of bepaalde rare gedachtes uit de weg kan helpen. Mijn veelgestelde vragen over adoptie worden nog goed gelezen en ik krijg daar veel mail over. Ook blogs zoals ‘uw adoptiekind‘ en ‘Maar wat is dan het alternatief‘ zijn artikelen die recht uit mijn hart kwamen en waar ik nog steeds volledig achtersta. Of de open brief aan mevrouw Calkoen? Ik ben er nog steeds trots op dat ik naar aanleiding van die brief met kamerleden sprak en mailde met fractievoorzitters.

Toen wij zelf in het adoptie traject zaten, heb ik veel gehad aan de columns van Manon, en ik heb toen zelf ook contact met haar gezocht. Ik vind het een fijn idee dat mensen nu hetzelfde bij mij hebben.

Ik zal zeker nog persoonlijke dingen delen en ook over mijn zoon, maar geen dingen waar hij wellicht in de toekomst niet achter staat. Daar denk ik altijd goed over na. Dus ik zal nooit over zijn onzekerheden schrijven of over iets anders waar hij zich niet goed bij zal voelen. Hij zal ongetwijfeld ooit in een fase komen dat hij mij maar raar vindt, ik wil dan niet die rare moeder zijn die ook nog van alles over hem gedeeld heeft en een stempel op zijn hoofd heeft geplakt. Zelf wil ik notabene niet (altijd) als adoptieouder aangesproken worden, hij is ook gewoon een kind en niet per definitie een adoptiekind.

Foto’s

Zoals je al een hele tijd hebt kunnen zien, plaats ik al een logo over Robin heen als ik een foto van hem plaats. Dit doe ik omdat ik niet wil dat een derde zo maar zijn beeld kan gebruiken. Van mijzelf vind ik dat al vervelend, maar van hem moeten ze echt met hun poten afblijven. Ik ben te trots om helemaal niets meer van hem te delen, maar het is wel iets waar ik mee bezig ben en over nadenk.

Ook daar heb ik al vaker over geschreven, zelfs toen ik nog geen moeder was. Er zijn tig argumenten te bedenken om wel of geen foto’s van je kinderen te delen en het is ook helemaal niet mijn bedoeling om daar nu een discussie over op te wekken. Het ligt alleen wel in het verlengde van het vorige dat ik besprak, vandaar dat ik het aanhaal.

Ik hoop dat ik met dit artikel iets meer duidelijkheid heb kunnen geven. Onze zoon is geadopteerd en dat is helemaal geen geheim, maar dat is alles wat ik deel en verder niet. Dus voortaan zal ik de ‘te veel doorvragers’ ook naar dit artikel verwijzen 🙂

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

♥  FacebookInstagram & Bloglovin’ ♥

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

2 COMMENTS
  • Tikva
    2 maanden ago

    Helemaal mee eens! Jouw blog jij kiest waar je grenst stelt. Jammer genoeg denken veel vrouwen dat ze maar op alles antwoord moeten geven omdat iemand het vraagt.

  • Jacqueline
    2 maanden ago

    En groot gelijk heb je!
    Alhoewel ik moet toegeven dat er bij mij weleens een ongepaste vraag uitfloept. Online lukt het me aardig om tijdens het typen te bedenken: nee, dat kan je niet vragen, dat gaat je niks aan. En het vervolgens te deleten. Maar bij collega’s, studenten of zomaar mensen die ik ontmoet bij het uitgaan, wil ik dat weleens te laat bedenken. Ach, andersom krijg ik ook weleens aparte vragen, dus ik hoop dat het me niet al teveel aangerekend wordt. 😉

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.