TOP
Column Personal

Column: verhuizen naar een dorp

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Als je mij een paar jaar geleden had gevaagd of ik Amsterdam zou inruilen voor een dorp, dan had ik je waarschijnlijk glazig aangekeken, heel hard moeten lachen en zelfverzekerd ‘NEE’ geroepen. Toch hoorde ik het mezelf opeens zeggen. De man en ik fietsten op Terschelling waar we een weekend heen waren om de stad te ontvluchten omdat het ongeveer het warmste weekend van het jaar zou worden. De hond zat voor op mijn fiets in een mandje en ik opperde voorzichtig: “Misschien wil ik de stad wel uit. Ik bedoel helemaal”. Gelukkig dacht M. op dat moment hetzelfde en antwoordde hij enthousiast met ‘ja’. Een kleine 4 maanden later stond er een verhuiswagen voor de deur.

Daar krijg je spijt van. Je gaat je rot vervelen.

Toen ik mijn Amsterdamse vrienden vertelde dat we gingen verhuizen naar een dorpje naast Haarlem, moest ik me best vaak verantwoorden. ‘Daar krijg je spijt van’ of ‘je gaat je rot vervelen’  waren veelgehoorde conclusies. Of: ‘Ga je nog een afscheidsfeest geven’, terwijl we dus maar 20 minuten verderop gingen wonen (met de auto buiten de spits, laat ik dat voor de eerlijkheid er wel bij vermelden).
Want de man en ik hadden weloverwogen het dorp waar we naar toe gingen verhuizen gekozen. A: Er wonen al veel goede vrienden in de buurt, B: de Albert Heijn is er ook op zondag open, C: Er is een station waar 4x per uur een trein naar Amsterdam gaat en D: Amsterdam daar ben je met de trein (en auto buiten de spits) ook in 20 minuten en je staat binnen 10 op de fiets op de Grote Markt in Haarlem.

Iemand die zo maar een praatje met je maakt? Hoezo dan?

De eerste keer dat in de supermarkt zo maar iemand tegen me ging praten, dacht ik dat ik iets verkeerd had gedaan. Iemand die zo maar een praatje met je maakt? Hoezo dan?
Bij de supermarkt moet je je eigen boodschappen scannen. Dat ze mensen vertrouwen, schoot door mijn hoofd. Je krijgt maar een keer in de zoveel tijd ‘controle’. Dan ben ik trouwens wel weer elke keer zenuwachtig of ik niet per ongeluk wat vergeten ben en op de zwarte lijst kom of zo.
Bij de bloemist wilde ik de bloemen die ik had gekocht pinnen. De bloemist had alleen geen pin. “Ik loop wel even naar een automaat, ik ben zo weer terug”, zei ik hem. Hij keek me lachend aan: “Nee joh, dat komt van de week wel”. Zonder betaald te hebben, ging ik op huis aan.

Mis je Amsterdam niet?

Inmiddels woon ik al weer driekwart jaar in ‘het’ dorp. “Mis je Amsterdam niet”, wordt me heel vaak gevraagd. Natuurlijk mis ik Amsterdam soms. Als de zon schijnt en al mijn Amsterdamse vrienden hebben afgesproken op een terras en foto’s plaatsen op Instagram van boottochtjes op de prachtige grachten, mis ik Amsterdam best. Avondjes uit in de hoofdstad zijn altijd meer geregel en de trein gaat niet onbeperkt laat. Ik mis dat als ik geen zin heb om te koken, er op elke hoek van de straat wel een traiteur zit waar je tot laat terecht kunt en ik mis de spontane koffietjes, maar ik mis de mensen meer dan de stad. Want hoe je het wendt of keert, ook al is het maar 20 minuten, je ziet elkaar toch minder.

En mijn fiets is nog steeds niet gejat.

Maar nu kan ik wel mooi op de fiets naar het strand, heb ik een twee keer zo’n groot huis met een mega grote tuin waar fruitboompjes in staan, ga ik elke dag een uur met het hondje in het bos wandelen waar je soms niet eens iemand tegen komt, zijn onbekende mensen gewoon aardig tegen me, krijg ik zo maar voorrang op het zebrapad, is de cassière bij de supermarkt nooit chagrijnig en geniet ik van de rust. En mijn fiets is nog steeds niet gejat. Ook een bonus.
Ik had hier al vrienden, maar dat zijn er inmiddels ook veel meer geworden. Genoeg mensen om leuke dingen mee doen, in de kroeg te hangen, een festival te bezoeken, avondjes mee te gaan dineren of gewoon lekker naar het strand te gaan.

Ik vind het fijn om rustig te wonen. En ik vind het fijn dat de rust en de drukte nu een keuze zijn. Ik hoef niet de hele tijd in de drukte te zitten, ik kan er voor kiezen. En als ik de rust zat ben, zit ik zo weer in de drukte.

Vroeger schreef ik op mijn lifeblog bijna dagelijks columns. Dat doe ik al een hele tijd niet meer en ik had ook eigenlijk gezegd dat nooit meer te doen, maar deze column is op speciaal verzoek, of eigenlijk heel veel verzoeken en is een probeersel. Misschien komt er vaker een column, misschien ook niet. Niets zo veranderlijk als de mens.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

2 COMMENTS
  • Svea
    5 jaar ago

    Heel leuke column, leest lekker vlot! Ik woon zelf in een dorp, maar zit op kot (op kamers, zoals ze dat in NL noemen) in Antwerpen. Best of both worlds 😉

  • In een ruk uitgelezen. Wat schrijf je heerlijk! Grappig om dan als Noorderling te lezen dat je moet wennen aan de mensen die je groeten/ praatje maken. Ik woon zelf in Groningen en was laatst in Leeuwarden, niemand die hoi terug zei haha.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.