TOP
column over vergankelijkheid
Column

Het huis, de oude mevrouw en het manke hert (een column over vergankelijkheid)

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

In het rijtje waarin ons huis ook staat, valt één huis extra op. Een prachtig huis dat een van de grootste tuinen van dit gedeelte van de straat heeft. Het huis is ooit een van de mooiste huizen geweest, maar de afgelopen jaren is het slecht onderhouden waardoor het nu haar charme heeft verloren.

De tuin is een puinhoop.

Het gras is al jaren niet meer gemaaid. De bomen niet meer gesnoeid. In de voortuin ligt een vijver. Ooit zal die vijver iemand’s trots geweest zijn, nu is een dorre modderpoel. De verf bladdert van de kozijnen af en het dak is aan vervanging toe.

Wat ooit een prachtig huis met tuin is geweest, is nu een herinnering aan iets dat ooit is geweest.

Sinds wij hier wonen, en zelfs daarvoor al, ligt in de woonkamer van het huis een oude mevrouw op een ziekenhuisbed. Ze kijkt naar buiten. Als ze wakker is tenminste, want meestal slaapt ze.

Bijna dagelijks wandel ik met kind en hond voorbij haar huis.

Als ik zie dat ze er ligt, zwaai ik naar haar. Soms weet ik niet zeker of ze slaapt of wakker is. Als ze wakker is, zwaait ze met een flauwe arm terug. Het doet pijn om haar al anderhalf jaar zo te zien liggen. Misschien is zij volstrekt gelukkig, maar op mij komt het over alsof ze wacht op haar einde. Dat einde laat waarschijnlijk niet al te lang meer op zich wachten. Al dacht ze dat misschien anderhalf jaar geleden ook al.

Vandaag liep ik weer langs haar huis, ik zwaaide naar haar en ze zwaaide terug. Ik volgde haar blik.

Op de duin tegenover haar huis stond een hert.

Een groot donker hert. Sommige herten zijn bijna wit, andere herten veel donkerder dan de normale.

Het gewei van het hert stak fier de lucht in. Met een trots opgeheven hoofd staarde het hert over de duinen. Op de heuvel van de duin stonden tig andere herten te grazen.

Robin en ik bleven even staan om te kijken. ‘Kijk, zie je dat hert’, zei ik tegen hem. Hij keek en lachte.

Toen we weer doorliepen, verzette ook het hert een stap. En nog een. Ik zag het meteen.

Hij liep mank.

Het doet pijn om dat prachtige dier mank te zien lopen. Het is bijna winter. Binnenkort mag er weer gejaagd worden in de duinen. Misschien loopt het mannetje mank omdat hij zich verstapt heeft. Maar het kan ook iets permanents zijn dat niet meer goedkomt. Als ik de boswachter zou bellen, zou hij meteen afgeschoten worden.

Ik hoop maar dat zijn been snel weer heelt, of anders vrees ik het ergste. Dan zal hij een makkelijk prooi zijn voor de jagers, of op een andere manier zijn einde vinden.

We liepen door en ik keek nog even om.

Zal de oude mevrouw volgende week nog in haar woonkamer liggen?

Zal het hert nog door de duinen lopen?

Waarschijnlijk zijn er mensen die al op het huis van de vrouw azen. ‘Zo’n mooi plekje op zo’n groot kavel is in de Randstad vrij uniek’.

Misschien heeft er al een jager naar het hert gekeken. ‘Als er binnenkort weer gejaagd mag worden, dan is hij een makkelijk doel’.

Alles gaat voorbij.
Niemand heeft het eeuwige leven.
Het hoort er allemaal bij, maar opeens raakte het me. Soms vind ik die vergankelijkheid behoorlijk confronterend.

*****

Herken je dat? Dat je opeens zo kan stilstaan bij zoiets als vergankelijkheid. Dat het je opeens treft? Ik ben benieuwd.

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto © Sindlera via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

2 COMMENTS
  • Wat mooi en treurig tegelijk dat alles in een moment zo samenkomt. En ja, ik heb het ook wel eens. Dat het besef van de kwetsbaarheid van het leven ineens bij je binnenkomt. Daar word ik altijd even stil van… Hoe gaat het met de oude dame?

    • Karen
      1 jaar ago
      AUTHOR

      Nog steeds hetzelfde… 🙁

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.