TOP
Column Personal

Column: Openbare Toiletten Fobie

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

“Mijn naam is Karen en ik ben bang voor openbare toiletten. Ik heb een openbare toiletten fobie”. Zo. Dat is er uit.
‘Een openbare toiletten fobie’, hoor ik je denken. ‘Dat is wel een beetje gek’.
Klopt. Dat is het ook. Maar toch heb ik het. Deze fobie is een mix van allerlei andere fobieën door elkaar, een soort van cocktail, maar dan wel een hele vieze. Want als ik je zou vertellen dat ik bang voor kleine ruimtes, viezigheid, bloed, besmettelijke ziektes of ondraaglijke stank zou zijn, zou je dat minder raar vinden, toch?

Dat komt waarschijnlijk omdat je nooit van te voren weet wat voor verrassing je een publieke wc gaat aantreffen.

Het rare is dat ik helemaal niet claustrofobisch ben, smetvrees heb, of flauwval als ik bloed zie. Onafhankelijk van elkaar heb ik de fobieën niet, alleen als ze gemixt zijn. Dat komt waarschijnlijk omdat je nooit van te voren weet wat voor verrassing je op een publieke wc gaat aantreffen. Is het een bril vol met pis en schaamharen, een drol die niet goed is doorgespoeld, diarree spetters aan de rand van de wc of heeft de vorige gebruikster een gebruikte tampon in de hoek van de plee laten slingeren? Spannend joh!

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar bij mij gaat het alle kanten op.

Mijn fobie wordt nog eens verergerd door het gegeven dat ik niet gehurkt kan plassen. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar bij mij gaat het altijd alle kanten op. Een rechte straal? I wish! Als ik pech heb, loopt het over mijn been m’n broek in en dus houd ik preventief al een halve rol wc papier paraat. En daar heb je meteen euvel twee; dat wc papier is er soms niet eens. Opperdepop. Daar kom ik natuurlijk altijd pas achter als ik aanstalten heb gemaakt om te gaan plassen en het niet meer kan ophouden.

“Jij moest toch naar het toilet”, vraagt hij als we langs een openbare wc lopen.

Omdat ik niet van openbare toiletten hou (understatement) moet ik altijd té nodig. Ook dat levert vaak irritante situaties op. Omdat ik soms al uren geleden heb gemompeld dat ik naar het toilet moet en mijn man dat dan heeft gehoord. Dat was natuurlijk niet de bedoeling; als ik mompel doe ik dat doorgaans tegen mezelf.
“Jij moest toch naar het toilet”, vraagt hij als we langs een openbare wc lopen.
“Nee hoor”, antwoord ik stellig. “Ik hoef niet meer”.
En dan kijkt hij me aan alsof ik gek ben en mompelt ‘yeah right’ (mijn man mompelt ook tegen zichzelf, daarom passen we zo goed bij elkaar).
Deze procedure herhaalt zich de komende uren nog een keer of vier, totdat ik zo erg wiebel op mijn stoel, dat ik er echt niet meer onderuit kan.

Er staat een enorme rij en iedereen moet natuurlijk net zo nodig.

Als ik mezelf eindelijk heb overtuigd dat ik echt niet stante pede een extreem besmettelijke ziekte zal krijgen als de wc echt heel vies is,  dan treedt Murphy’s Law al weer op. Er staat een enorme rij en iedereen moet natuurlijk net zo nodig. Ik sta te zweten, krijg het koud en denk aan een lekker strand zonder zee en ik hoop echt dat het meisje dat haar handen aan het wassen is bij de wastafel heel binnenkort de kraan gaat dichtdraaien. En nee, ik wil niet met mijn buurvrouw kletsen, ik wil me alleen maar concentreren op het mantra dat ik echt niet zo nodig moet plassen, begrijp dat nou!

“Mijn naam is Karen en ik ben bang voor openbare toiletten”.

“Mijn naam is Karen en ik ben bang voor openbare toiletten”. En dat heb ik al mijn hele leven. Toen ik een jaar of zes was, beweerde ik bij hoog en laag dat ik de hele autorit naar Frankrijk echt niet bij het tankstation hoefde te plassen en als ik dan echt moest, dan wilde ik in de berm. Dan kon ik met mijn scheve straal lekker over mijn schoenen of een van mijn ouders schoenen heen plassen, maar dat vond ik zelf minder erg dan de toiletten bij de pomp want die zijn echt de hel. Of erger nog.
“Mijn naam is Karen en ik heb een openbare toiletten fobie”. Ik ga alleen maar naar de wc als ik echt HEEL nodig moet. En alleen als ik moet plassen. Poepen op een publieke toilet daar begin ik ECHT niet aan.

Fotocredits: Nicolas Nova via Flickr.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.