TOP
Column: Ik ga nooit meer vreemd van mijn kapper
Column Personal

Column: Ik ga nooit meer vreemd van mijn kapper

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

“Naar welke kapper kan ik het beste gaan”, vroeg ik aan een vriendin. Normaal gesproken ga ik altijd naar dezelfde kapper, maar Marvin zat in New York voor werk en ik had mijn coupe eens goed bekeken in de spiegel en besloten dat ik stante pede een afspraak wilde om de kleur bij te werken en coupe stro weer coupe glad en shiny te maken.

Overigens was ik 2 jaar eerder ook al eens naar een andere kapper geweest, maar toen had ik een goede reden. Ik ging trouwen en ik wilde graag een kapper in de buurt van mijn trouwlocatie. Nou kan ik je vertellen, dat eindigde in een fiasco. Ik moest met mijn hoofd naar beneden hangen toen hij me knipte en toen ik weer overeind kwam, barstte ik nog net niet in snikken uit. Mijn lange haren waren gereduceerd tot een lange bob, terwijl ik bedacht had te trouwen met lange en weelderige lokken en dat had ik hem ook verteld. De dagen erna kon ik niet in de spiegel kijken zonder te snotteren en mijn inner Bridezilla was niet meer te temmen.

Vriendin en getuige L. belde Marvin op en ondanks dat hij aan het herstellen was van een ziekte, waren hij en zijn extensions mijn redder in nood. En hij was op de dag zelf ook gewoon lekker in de buurt, want hij sliep bij vrienden van mijn ouders. Toen besloot ik al nooit meer naar een andere kapper te gaan, dus de nood was echt wel hoog toen ik de kapper van mijn vriendin belde om een afspraak te maken.

“Wat gaan we doen”, vroeg de kapster na het verven.
“Ik wil alleen de puntjes eraf”, antwoordde ik.
“Je haar is zo droog, ik zou er echt wat meer vanaf knippen”.
Twijfelend keek ik haar aan in de spiegel om vervolgens mijn coupe stro te bekijken. Ze had wel een beetje gelijk, dus ik en mijn rubberen ruggengraat antwoorden: “Ok, goed, doe maar. Een klein randje hè? Niet meer!”
“Een centimeter of vijf, okay”.
Ik knikte en las verder in mijn tijdschrift.

Column: bij de kapper

Geen idee waar de kapster ooit geleerd heeft wat 5 centimeter precies inhoudt of dat ze op de kappersschool misschien hele andere linialen hebben, maar ik zag uit mijn ooghoek al wat lokken op de grond vallen die toch wel ietsiepietsie langer waren dan 5 centimeter. En dan bedoel ik met ietsiepietsie eigenlijk het dubbele, of meer…

Je raadt het al. Mijn lange haar was weer een lange bob. En dan niet een leuke lange bob, maar een tuttige. Gelukkig had ik inmiddels geleerd dat zo’n lange bob echt wel weer aangroeit. Door schade en schande wordt men wijs. Wat ik nog niet geleerd had, was dat je geen kappersproducten moet kopen en dus geloofde ik bij het afrekenen in de lovende woorden van de kapster en nam ik een shampoo en conditioner mee naar huis.

De volgende dag borstelde ik mijn haar en schrok. Ik borstelde nog wat, schoof een pluk opzij en ja hoor, een dozijn grijze haren glinsterde me toe.
“Dat is niet de bedoeling nee”, zei de vrouw van de kapsalon door de telefoon. “Kom om drie uur maar langs, dan verven we je opnieuw”.

“Oh nee, dat is helemaal niet goed gebeurd”, concludeerde de collega kapster terwijl ze door mijn haren ging en een kwartier later zat ik weer in de verf met hetzelfde tijdschrift voor mijn neus.
“Ik kan je trouwens shampoo X van harte aanbevelen”, zei de kapster toen ze me uitspoelde.
“Je collega heeft me gisteren shampoo en conditioner Y verkocht”, antwoordde ik bits.
“Is dat zo? Ik zou daar nog shampoo X naast gebruiken voor de afwisseling, die twee combineren heel goed”.
‘Ja, ja’, dacht ik, want ik had inmiddels geleerd dat ik geen kappersproducten meer moest kopen.

“Is de kleur zo goed”, vroeg de kapster nadat ze het voor de vorm een klein beetje droog geföhnd had.
“Ik hoop het”, glimlachte ik cynisch.
“Heel fijn! Nou dan ben je klaar”.
“Föhn je me niet verder?”
“Dat was gisteren toch al gebeurd?”
“Ja maar gisteren was ik niet goed geverfd en daarom moest ik vandaag terugkomen”.
“We föhnen maar een keer. Het is vrijdagmiddag en we zijn heel druk”.

Ik wilde de discussie wel aangaan, maar ik had er simpelweg geen zin in.
“Zal ik alvast een nieuwe afspraak in de agenda zetten? En wil je shampoo en conditioner X mee?”
Ik lachte. “Nee en nee”, antwoordde ik terwijl ik dacht ‘ik kom dus echt van m’n lang zal ze leven nooit meer terug in deze zaak’.

Een paar dagen later probeerde ik de dure shampoo en conditioner die ze me verkocht hadden. Alsof het kappersfiasco nog niet genoeg was, waren dit ook nog met stip de slechtste shampoo en conditioner die ik ooit gebruikte.

Inmiddels heb ik drie dingen geleerd:
1) Alle kappers, op Marvin na, kunnen niet meten.
2) Ik koop nooit meer producten van de kapper.
3) Ik ga nooit meer vreemd van mijn kapper.

Deze gebeurtenis speelde zich al een tijdje geleden af. Daarna ben ik gelukkig al weer een keer of drie bij mijn eigen kapper geweest, die me overigens nooit wat probeert te verkopen, en mijn haren hebben weer lengte. De vriendin is nog gewoon een vriendin, de tandarts die ze me aanraadde was wel gewoon heel goed. Stel je voor zeg!

Ga jij altijd naar dezelfde kapper of wissel je af? En koop je wel eens producten bij de kapper?

Credits uitgelichte foto: Dom Dada, foto in artikel Lumivore Production, beiden via flickr.com.

Volg je me al via Facebook, Instagram, Bloglovin’ en/of Pinterest?

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.