TOP
broccoli en paksoi
Column

Column: Broccoli en Paksoi

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

“Je weet toch dat ik niet van paksoi houd”, zei de vrouw bits.
“Oh ja, dat is ook zo. Broccoli dan?”
“Weet je nou nog niet dat ik geen broccoli en paksoi lust”, snauwde de vrouw naar haar man die schaapachtig met een broccoli in zijn hand stond.

Mijn ogen staarden ongeneerd naar het stel.

‘Niet kijken’, siste ik mezelf toe.

Maar mijn ogen luisterden niet.

“Dat weet ik wel, maar ik was het even vergeten”, zei hij zoet.
“Verdomme Karel, ik weet toch ook dat jij geen vis lust”.
“Ja maar dat is anders, ik hou van geen één vis, jij houdt van bepaalde groenten niet”.
“Ga nou niet zo stom lopen ja-maaren”, siste zij hem toe en haar woorden klonken als vuurpijlen.
“Kom op Floor. Niet hier. Niet in de Albert Heijn”, suste hij.
“Als ik kwaad ben, ben ik kwaad. Dat moet je nou onderhand ook wel eens weten”.

Ik staarde naar deze real life Albert Heijn soap en ving per ongeluk haar blik.

Snel keek ik de andere kant op. Bang zijnd dat ik ook de volle laag zou krijgen. Ik hoorde het meisje achter me gniffelen en keek naar haar. Met een enorme glimlach haalde ze haar schouders op.

“Thuis Floor. Thuis”, probeerde hij.
“Nee hoor. Niks thuis”, schreeuwde zij nu. “Ik heb er schoongenoeg van en ik ga bij je weg Karel en iedereen mag het horen”.

Ja, ik hoorde het, maar ik wist niet wat ik hoorde en merkte dat ik weer naar ze staarde.
“Jezus”, zei het meisje achter me zachtjes.
“Zeg dat wel”, fluisterde ik terug.

Ik keek naar zijn gezicht. Hij staarde radeloos voor zich uit.

“Heb je me gehoord”, riep de vrouw. “Ik ga nu naar huis mijn spullen pakken. Als je me zoekt dan ben ik bij mijn zus”.
Ze keek hem heel fel aan en hij keek verdrietig terug.
“Goed. Je hebt me begrepen”, zei ze terwijl ze zich omdraaide en wegliep.
Ik keek haar na terwijl ze aan de verkeerde kant door de poortjes heen probeerde te lopen. Het poortje klapte heel hard terug.
“Godverdomme”, vloekte ze.
“Godverdomme”, hoorde ik hem zeggen.
Met een blik vol medelijden keek ik zijn kant op.
“Gaat het”, vroeg het meisje achter me.
“Ze heeft een ander”, fluisterde hij. “Ik weet het nu zeker”.
Hij stond nog steeds met de broccoli in zijn handen. Rustig legde hij de groenten in zijn mandje en liep weg.
Het meisje dat achter me stond en ik staarden hem na. Tergend langzaam liep hij naar de specerijen.
“Vergeet de paksoi niet”, zei het meisje. “Die kun je nu eindelijk weer eten”.

*

Deze column plaatste ik op 30 juni 2008 op mijn vorige blog. Ik weet nog dat ik elke keer hoopte dat ik die man nog eens tegen zou komen om te vragen hoe het nu met hem ging. Maar ik zag hem nooit weer. Die vrouw trouwens ook niet. Dus stiekem hoop ik dat een van de hoofdrolspelers zich in deze anekdote herkent en contact opneemt. Niet dat ik denk dat dat gaat gebeuren, maar toch. Je kunt altijd proberen…

Uitgelichte foto © Vaaseenaa via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.