TOP
brief aan mezelf van vroeger
Personal

Een brief aan mezelf van vroeger..

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Aangezien ik weer in de omgeving woon waar ik ooit zelf opgroeide, komen er steeds meer herinneringen terug aan vroeger. Bovendien ben ik – nu de peuter steeds ouder wordt en al bijna een kleuter is -, steeds meer bezig met mijn eigen jeugd. Hoe ik mijn eigen jeugd beleefde, waar ik spijt van heb en van wat niet. Ik schreef een brief aan mezelf van vroeger en om specifiek te zijn.. aan de puber Karen.

Een brief aan mezelf van vroeger..

Lieve Kaat,

Nou.. dat is best een beetje gek, om zo een brief aan mezelf te beginnen. Jezelf ‘lieve’ noemen, maar goed… ‘beste’ is ook wat raar. Lieve Kaat, dan maar. Want zo word ik al vanaf kind af aan genoemd. Of eigenlijk Kaatje, omdat ik nog al klein van stuk ben. Op de basisschool zat er ook een Karin in de klas. En zo werd ik Kaatje. Dat was makkelijker uit elkaar houden. Overigens ga ik me niet de hele brief tutoyeren. Ik ga nu gewoon terug naar een verhalend verhaal. Want mezelf verder de hele brief aanspreken, klinkt alsof ik een meervoudige persoonlijkheidsstoornis heb en toen ik het voor het laatst checkte, was ik gewoon nog alleen.

Vroeger niet trouwens. Toen verzon ik af en toe wel eens fictieve broer of zus. Stiekem vond ik het namelijk best eenzaam met een zusje dat niet sprak. Maar dat is nog voor het puber tijdperk.

Dat was in het begin nog al lastig

Dat puberen kwam wel vrij snel. Op mijn 11e ging ik al naar de middelbare school en werd ik min of meer geforceerd met de ouderen mee te doen. Dat was in het begin nog al lastig. Ik kwam net van mijn veilige basisschool waar ik mijn plekje na zes jaar wel verworven had. Op de middelbare kwam ik bij allemaal oudere meiden en jongens in de klas waarvan er een aantal al rookten, ongesteld waren en de baard in hun keel al voorbij waren.

Kwam ik daar aan met mijn Snoopy trui en mijn schooltas waar ik de eerste schooldag al mijn boeken in had gestopt. Ja, zelfs mijn atlas. En die eerste schooldag gingen we zwemmen. Kun je nagaan. Lekker naïef.

Daar had ik nog lekker een jaartje kunnen kinderen

Dat ik op mijn 11e naar de middelbare ging, was achteraf niet zo’n handige keuze. Bij ons in de buurt heb je (de school bestaat nog) een tussenschool waar ik beter naar toe had kunnen gaan. Daar had ik nog lekker een jaartje kunnen kinderen voordat ik aan de ‘grote’ school kon beginnen.

karen roken

Het eerste jaar had ik ook echt niet makkelijk. Ik was een paardenmeisje dat het liefste de hele dag op jodhpurs en chaps liep en een eigen paard had en daar ook elke dag mee moest trainen. Ik had in de eerste klas nog net geen Penny agenda. Maar thuis speelde ik nog met poppen en ik had niets met de grote meiden uit de klas waarvan sommigen al 3 jaar ouder waren. Ze behandelden me als kind en dat was ik ook nog.

In de tweede klas bleef ik zitten en kwam ik bij mijn leeftijdsgenoten in de klas. Wat een verademing was dat. Eindelijk had ik weer een plek en ik werd zelfs redelijk populair. Het puberen begon. Madonna was mijn idool en mijn hele kamer hing vol met posters van de superster. In plakboeken werd elke knipsel uit de Hitkrant of Popfoto over Madonna in geplakt en ik kende al haar nummers uit mijn hoofd. Die songteksten werden mijn mantra en ‘papa don’t preach‘ mijn lijflied. Mijn identiteit werd gekleurd door ‘material girl‘ en ‘borderline‘, kanten topjes, minirokjes en kruizen in mijn oren. Die laatste drie dingen mocht ik van mijn ouders niet aan, en daar werden vervolgens oorlogen over gevoerd.

Wat een secreet van een puber was ik af en toe

Op zich heb ik daar wel spijt van, concludeer ik nu in deze brief aan mezelf. Want was een secreet van een puber was ik af en toe. Sommige dingen hebben mijn ouders ook niet helemaal handig aangepakt, want ik werd vrij beschermd opgevoed in een tijd waarin nog alles kon en mocht en vriendinnen van dezelfde leeftijd wel vrijheid kregen. Dus daar moest ik me natuurlijk tegen afzetten. Dat deed ik door veel te spijbelen en vooral niet te leren voor school. De leraren daar had ik een haat liefde verhouding mee en ik moest bij sommigen regelmatig het lokaal uit.

Er waren allerlei dingen waar ik van baalde. Dat ik nog niet uit mocht, dat vriendinnen gewoon ’s avonds alleen naar huis mochten fietsen en ik niet en dat mijn ouders vonden dat ik niet mocht roken. Tjonge, jonge, wat een domme beslissing was dat om te gaan roken. Stoer dat ik het vond. Echt achterlijk. Daar heb ik nou echt spijt van, dat ik dat ben gaan doen. Hé Kaat, had je daar niet wat beter over na kunnen denken, voordat je die eerste sigaret proestend geforceerd over je longen rookte?

paardenmeisjes

Verder was ik wel sportief en hield ik enorm van paardrijden. Ik reed inmiddels op hoog niveau wedstrijden, maar dat paardrijden werd ook een blok aan mijn been. Vriendinnen zaten op hockey en daar had ik nooit op gemogen, omdat ik al zo veel tijd aan mijn paard kwijt was. Achteraf vind ik dat ook echt jammer. Een teamsport is zo belangrijk voor een kind om te doen. Maar ja.. ik had als tienjarige mijn ouders gek lopen zeuren om een eigen paard en omdat mijn moeder er ook al een had, kreeg ik snel mijn zin.

Ik wilde ook wel eens gewoon de stad in na schooltijd

Dolgelukkig was ik ermee. En ik hield enorm van mijn Masher, maar als 16-17 jarige werd het wel een verplichting dat elke dag trainen, terwijl ik ook wel eens gewoon de stad in wilde na schooltijd. Af en toe liet ik stiekem mijn paard een dagje op stal staan en ik realiseerde me nog totaal niet dat dat voor het dier echt zielig was.

Verantwoordelijkheidsgevoel en inlevingsvermogen daar beschikte ik nog niet echt over. Vriendjes werden afgewisseld en gedumpt en pas op mijn 17e kreeg ik echt een ‘serieuze’ relatie. Of serieus? Ik nam die relatie zelf vooral heel serieus. Zoals ik alles heel serieus nam (behalve school). Rond die tijd dacht ik echt al dat ik af was en alles al wist en kon.

Wat ik achteraf wel heel stoer van mezelf vind, is dat ik vanaf mijn 14e al bijbaantjes had. Ik werd kamermeisje, werkte in een pannenkoekenhuis en later in een pizzeria, kreeg daardoor wat meer bewegingsvrijheid en verdiende best redelijk. Al kon je me destijds ook heel blij maken met zoiets als een fashioncheque. Kleding en make-up waren mijn lust en mijn leven. En ik was niet echt van less is more. Als ik af en toe foto’s van mijn eigen make-up looks zie… Met zo’n donker lijntje om mijn lippen terwijl ik een nude kleurtje op had… Niet te doen. Grappig trouwens dat je hoe ouder je wordt, steeds minder make-up gaat dragen.

vriendschap is geen illusie

Als ik nu in deze brief aan mezelf van vroeger kijk, vind ik het wel heel leuk om te zien dat ik nog zo veel vrienden uit die tijd heb. Er werden mooie basissen voor vriendschappen gelegd en een aantal mensen die ik van vroeger ken, daar kan ik de rest van mijn leven op terugvallen. Het is superfijn nu weer bij mijn beste vriendin van school om de hoek te wonen.

Ik kon totaal niet tegen onrecht

Dat dacht ik toen ook al, maar het is dus ook zo. Ook dat had ik wel aan mezelf te danken, want wat was ik een sociale en spontane puber. Bovendien hield ik toen ook al van schrijven en dat deed ik ook veel. Grappig dat ik daar nu mijn brood mee verdien. Destijds wilde ik kinderrechter worden, omdat ik totaal niet tegen onrecht kon en dat kan ik nog steeds niet. Wat dat betreft is er weinig veranderd.

Als ik de puber Karen iets zou willen vertellen, is dat ik totaal nog niet af was toen ik puber was. En ook niet toen ik klaar was met puberen. Wat dat betreft, was ik echt een laatbloeier. Rond mijn dertigste begon ik eindelijk aan settelen te denken.

Ik was geen kind dat zich extreem veel zorgen maakte, ik nam het leven zoals het kwam. Met de kennis van nu had ik bepaalde dingen wellicht iets serieuzer kunnen aanpakken en wat meer aan anderen (zoals mijn ouders en vriendjes) kunnen denken. Aan de andere kant zijn de meeste pubers ietwat egocentrisch, dus dat is ook niet extreem vreemd.

Ik heb best wat porties ellende op mijn dak gekregen

Als ik nog iets tegen de Karen van vroeger moet zeggen, is het dat ik toen al dacht alle ellende van de wereld meegemaakt te hebben, maar dat moest nog komen. Ik heb best wat porties op mijn dak gekregen, gelukkig heb ik altijd goed kunnen blijven relativeren. Uiteindelijk komt alles altijd goed en als dat niet zo is, dan maar niet.

Wanneer ik nu meer dan 25 jaar terug kijk dan ben ik best trots op de puber van toen en blij met mijn leven van nu.
Dat is toch een mooie conclusie als eind van deze brief aan mezelf van vroeger!?

Liefs,
Karen (die van minstens 25 jaar ouder)

Hier lees je meer persoonlijke artikelen.

 

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.