TOP
in het baby walhalla
Column Personal

Column: In het baby walhalla

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Als je Amerika een beetje kent, dan weet je dat alles groot, groter, grootst en veel, meer, meest en super, superder en superst oftewel extra extra super is. Dat begint al in de supermarkt. Tegenwoordig kunnen wij in Nederland ook kiezen uit meerdere pakken ontbijtgranen, in de US heb je hele rijen met ontbijtgranen en dan zijn de supermarkten ook nog eens minimaal zes keer zo groot als een grote XL supermarkt bij ons, dus kun je nagaan.

De ochtend voordat wij onze zoon gingen ontmoeten, moesten we nog een en ander voor hem kopen. In Nederland had ik een aantal dingen over het hoofd gezien, of besloten er niet mee te gaan sjouwen en we wisten dat we nog tijd zouden hebben. De vriendelijke man achter de receptie van ons hotel zocht voor ons op wat de dichtstbijzijnde babywinkel was en of die ook op zondag open zou zijn. (Hell yeah, this is the US of A. Everything is ALWAYS open. Remember?) Dat bleek de Babies”R”us, dat ken je misschien wel van de Toys”R”us. Het bleek ook nog eens een super Babies”R”us te zijn. Wat we ons daar bij moesten voorstellen dat wisten we nog niet, maar ik had wel een idee. We gingen naar het baby walhalla. Zo veel was zeker.

10 uur ’s ochtends ging de Babies”R”us open en om 9:45 stonden wij al op de parkeerplaats die zo ongeveer net zo groot was als de parkeerplaats van de Efteling. Echt… het was dat er nog bijna niemand was en we voor de ingang konden parkeren (naast de Stork parking plaatsen voor hoogzwangere en net bevallen moeders), anders hadden we ons vak moeten onthouden.

Om 10 uur liepen we het baby walhalla binnen. Links was de Babies”R”us, rechts de Toys”R”us, samen was het het formaat Bijenkorf, maar dan met alleen maar baby en kinderspullen. Kun je bij ons 10 merken luiers kopen, in de Babies”R”us kun je kiezen tussen misschien wel 100 verschillende soorten.

Dus daar wandelden we met onze jet lags door de baby spullen hemel. De waas van de jet lag zorgde ervoor dat het leek alsof we door een soort surrealistische film liepen, tel daar nog eens de adrenaline van de aankomende ontmoeting bij op en een gemiddelde hallucinerende drugs trip is er niets bij.

“We moeten luiers hebben”.
“Welke?”
“Geen idee. Heeft ‘ie gevoelige billetjes?”
“Hoe groot is ‘ie eigenlijk? Een paar dagen geleden woog hij 3,1 kilo en nu?”
“Ach, doe voor de zekerheid ook maar een maatje groter.”

Als ik te veel keuze heb, krijg ik keuze stress. Bij vijf verschillende soorten ga ik twijfelen. Laat staan 100 verschillende soorten.

“Can I help you mam”, vroeg een aardige winkelmedewerker (in de VS is trouwens elke winkelmedewerker aardig, ook zoiets bijzonders).
“Yes please”, antwoordde ik. “I am looking for some things for my newborn son.”
Mark had de moed opgegeven en stond zich 12 schappen verder te drukken bij het Star Wars speelgoed.
“What do you need?”

Ik somde mijn lijstje op. “What size does your son have”, vroeg de aardige winkelmedewerker.
“I am not sure”, antwoordde ik.
Verbaasd keek hij me aan. “How many pounds”
“I don’t know”, zei ik. “What is normal for a boy which is two weeks old and three weeks early?”
Inmiddels lagen er 3 maten pampers in mijn karretje.

“Do you need a sleeping bag? Is he a peaceful sleeper. Or restless?”
“I don’t know”.
“Does he have a lot of hair?”
“No idea”
“Regarding the bottle. Is he a slow drinker?”
‘Waarom heb ik dit niet gevraagd’, pinde ik mezelf toe terwijl ik de man schaapachtig antwoordde dat ik het niet wist.

Pas in de auto onderweg naar het hotel realiseerde ik me hoe raar ik had geklonken. Het was handiger geweest als ik de winkelmedewerker even had verteld wat de precieze situatie was, maar dat waren mijn jet lag, adrenaline en ik vergeten. Waarschijnlijk dacht de aardige winkelmedewerker dat ik een kind had gejat en daar in allerijl wat spullen voor aan het kopen was. Het viel me nog mee dat er geen opsporingsbevel voor me was uitgegeven.

Thuisgekomen bleek natuurlijk dat we veel, en veel te veel, super, meest, extra large te veel spullen hadden gekocht. Gelukkig kun je bij het baby walhalla ook net zo makkelijk weer dingen terug brengen.

* Inmiddels kennen ze ons bij de Babies”R”us nog net niet bij naam en wil ik het liefst de halve winkel meenemen naar huis. Waarom hebben ze al die ontzettend handige gadgets die ze hier hebben niet in Nederland? Gelukkig versturen ze naar Holland. Hopelijk zijn de verzendkosten niet al te hoog, want mijn zoon en ik kunnen niet zonder het baby walhalla.

** Credits foto © Mike Mozart via Flickr.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.