TOP
let's talk
Editorial

Let’s Talk: Anoniem bloggen

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Lieve dejlig(e) lezers,

Toen ik in 2001 begon met bloggen schreef ik anoniem. Nou ja, anoniem, ik plaatste geen foto’s en ik noemde mezelf Kaat in plaats van Karen. Op zich is dat niet heel anoniem, want bijna iedereen in mijn omgeving noemt me Kaat en niet Karen. Maar goed.. ik schreef dus min om meer anoniem online. Dat deed ik omdat ik ook wel eens wilde zeuren over een collega zonder dat die collega meteen boos aan mijn bureau zou staan. Bovendien vond men bloggen gek. Nog steeds vinden mensen het een rare hobby, maar niet zo raar als ze het toen vonden. Bovendien was de blogwereld destijds heel anders dan nu en ik had er vast nog meer goede redenen voor. Alleen achteraf vind ik het niet zo fair dat anoniem bloggen. Zeker niet als je ook wel eens kritische stukjes schrijft of over anderen blogt. Ik vind het wel zo eerlijk om dat gewoon onder je eigen naam en toenaam te doen. Waarom? Daar wil ik het vandaag in deze 38e Let’s Talk met je over hebben. Praat je mee over anoniem bloggen? Ik ben benieuwd naar jouw mening…

Lagere school

Laat ik beginnen met een kanttekening: Er zijn mensen die anoniem bloggen omdat ze bijvoorbeeld bloggen over huiselijk geweld en dat liever anoniem doen. Dat begrijp ik helemaal. Ik begrijp ook dat sommige mensen het niet prettig vinden om met naam en foto online te staan. Daar kan je een goede reden voor hebben en zoals altijd met de Let’s Talks, het is niet aan mij om daarover te oordelen en dat doe ik dan ook niet. Waar ik wel over oordeel is als mensen anoniem bloggen en kritische stukken over andere bloggers plaatsen. Dat vind ik heel erg lagere school. Het is namelijk heel makkelijk om anoniem kritiek te uiten. Heel makkelijk en eigenlijk ook wel een beetje laf. In mijn optiek ben je dan niet echt veel beter dan die anonieme trollen op Internet of van die meisjes groepjes van vroeger die nare briefjes schreven zonder naam eronder en die dan bij iemand in de tas of jaszak stopten.

Geen link naar diegene

Een keer in de zoveel tijd komt het weer voorbij: Een anonieme blogger die een heel kritisch stuk schrijft over andere bloggers. En diegene kan dan best een punt hebben met zijn of haar stuk, maar een boodschap komt wat mij betreft veel krachtiger over als ik zie wie degene achter die boodschap is. Het valt me sowieso op dat mensen veel harder durven te schrijven als ze dat anoniem doen. Dan ben ik dus wel benieuwd; ‘Zou je ook zo fel schrijven als je het onder je eigen naam zou doen? Met je echte foto erbij?’ Nee, ik denk het niet. Want door anoniem te schrijven, krijg je het nooit op wat voor manier terug. Het kan nooit door een eventuele werkgever, collega, potentiële partner of wat dan ook aan diegene gelinkt worden. Dus dat is wel lekker makkelijk.

anoniem bloggen

Wie kritiek geeft, moet het ook kunnen ontvangen

Wat ik ook vooral tekenend vind, is dat veel anonieme bloggers zelf echt nul krititiek dulden. Hoe onzeker ben je dan? Wie kritiek geeft, zou ook moeten kunnen ontvangen. Zeker als het terecht is? Je zou in ieder geval even kunnen luisteren? Ik heb een aantal keer mee gemaakt, dat ik hier of op Twitter een echt lullige reactie krijg. Op zich heb ik een vrij dikke olifantenhuid en het doet me weinig, vooral ook omdat het in 9 van de 10 keer van de gevallen mensen zijn die anoniem bloggen of twitteren. Dat zegt voor mijn gevoel al genoeg. Bovendien is het zo, dat als je wat terug zegt, dat je vrijwel meteen een block of een ban krijgt. Dus zij mogen dingen roepen, maar bij een eventueel weerwoord haken ze af…

Ben jij wie je zegt te zijn?

En dan is er nog iets waarom ik vind dat anonieme bloggers minder serieus te nemen zijn als ze een kritisch blog artikel plaatsen en dat het volgende: Hoe weet ik dat jij echt bent wie je bent? Een van de pluspunten van een blog, is dat je een band met je lezers opbouwt. Dat is ook waar adverteerders op mikken. Ze hopen dat iemand een influencer is, al hoeft diegene dat helemaal niet bewust te zijn. Als je een leuke relatie met je lezers hebt, dan heb je tweerichtingsverkeer en dan zullen je lezers op den duur ook echt wel wat van je gaan aannemen. Maar als je anoniem blogt zonder naam én zonder je eigen foto, dan sta je toch 1-0 achter qua band opbouwen.

Bovendien… wat ik net ook al schreef, is die anonieme blogger wel wie hij/zij zegt dat ‘ie is? Misschien is het maar een dekmantel? Misschien heeft diegene wel twee blogs en probeert hij/zij met die andere blog gewoon wat uit. Ik heb echt de raarste dingen mee gemaakt met bloggers. Mensen die zeiden dat terminaal ziek waren, tot mensen die beweerden een heel ander persoon te zijn en inderdaad twee blogs hadden en dan per ongeluk een keer met de verkeerde blog identiteit ergens reageerden. Oeps!

Maar goed. Je hebt mijn punt vast al wel begrepen. Ik vind het prima als mensen anoniem bloggen of gedeeltelijk anoniem bloggen, maar als ze kritische stukken gaan schrijven waarmee ze anderen naar beneden halen, dan haak ik af. Om bovenstaande redenen en er zijn vast nog meer redenen te noemen.

Wat vind jij van anoniem bloggen? En hoe denk jij over anonieme bloggers die kritische stukken plaatsen over andere bloggers of mensen? Of misschien ben je zelf wel een anonieme blogger en heb je een goede reden die je hier wilt delen? Praat je mee? 

Let’s Talk!

Fijne dag vandaag!

Liefs,
Karen

Misschien vind je dit ook interessant om te lezen?

SaveSave

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

19 COMMENTS
  • Arnt
    3 jaar ago

    Ooit ben ik wel redelijk anoniem begonnen met het bloggen toen ik mijn blog gebruikte voor partners van mensen met een psychische stoornis, ik vond dat toen ook heel legitiem.
    Tegenwoordig blog ik veelal over mijn hobby en mijn eigen gevoelens en mijn naam staat gewoon op mijn site al gebruik ik nog altijd wel mijn alter ego omdat dat de domeinnaam is en omdat mensen inmiddels toch wel weten dat ik erachter zit, vroeger voelde ik me net als sunny mama ook wel geremd in het schrijven over persoonlijke aangelegenheden, maar inmiddels is het zo dat ik juist veel haal uit de warme reacties die het vaak oplevert als je uit het hart blogt.

  • Kim
    3 jaar ago

    Ik blog half anoniem. Ik gebruik mijn eigen naam wel en de blogs deel ik ook gewoon onder mijn facebookaccount maar plaats geen foto’s van mijn kinderen online en gebruik hun namen ook niet. Dit is omdat ik hun privacy wil waarborgen. Nou zal ik nooit bloggen om andere zwart te maken. En weet ik ook niet of ik dan helemaal als anonieme blogger gezien wordt

  • Judith
    3 jaar ago

    Ik vind niks mis met anoniem bloggen, je kunt dan vaak zelf een beeld vormen en je herkennen in het verhaal. Maar als je wilt bashen, mensen zwart maken, en het zo overduidelijk beter weet dan een ander, dan moet je wel gewoon duidelijk maken wie je bent, anders ben moet je gewoon je mond houden. Vooral als het persoonlijk aan iemand gericht is wat voor haar omgeving zo makkelijk te herkennen is

  • Annette
    3 jaar ago

    Iedereen moet lekker bloggen op zijn of haar manier maar wat je al aangeeft als je de bal kaatst kun je hem terug verwachten en dat is wat veel ‘negatieve’ bloggers niet aan kunnen. Ze vinden het blijkbaar prima om een ander tot de grond toe af te branden en geen idee wat ze daarmee aanrichten. Ik ben wel blij dat Peter R de Vries een petitie is gestart om toch iets aan cyberpesten of online stalking te gaan doen. Ik vind het prima als iemand kritiek heeft op wat ik doe online of gewoon eerlijk zegt dat ze het niets vinden maar ‘anoniem’ gepest daar kan ik niets mee. Ik zou willen zeggen dat ik het makkelijk van me af laat glijden maar merk toch dat ik er meer mee bezig ben dan ik zou moeten zijn. Ergens wil je het begrijpen, ergens wil je dat ze je toch leuk of aardig vinden en tsja dat is best lastig om dat los te laten. Ik wil dan toch graag weten wat erachter zit maar ja, daar kom je met een anoniempje niet achter (meestal).

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ze hebben in ieder geval een heel klein ego, anders hadden ze de drang niet gevoeld en hadden ze in ieder geval het lef om het niet anoniem te doen 🙂

  • Marijke
    3 jaar ago

    Niet alleen met bloggen inderdaad, maar ook reacties op Facebook die je wel eens leest. En dan met een profielfoto van een hond, of bloem, of ander anoniem iets, zonder een echte naam. Nee ik heb een hekel aan die anonimiteit. Daarom blog ik ook gewoon onder mijn eigen naam. En als ik iets kritisch te melden heb, dan doe ik dat of rechtstreeks of niet. Ik denk namelijk ook dat je heus niet altijd je mening ergens over hoeft te geven. Bijvoorbeeld borstvoeding of flesvoeding. Ik deed het eerste, maar zal de categorie 2 moeders heus niet aanvallen. Ze weten de theorie zelf ook wel, en als de praktijk niet lukt, of ze willen niet, dat is hun ding en niet aan mij om daar een mening over te hebben. Tja sorry, wist even geen beter voorbeeld.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      In de 30+ groep accepteren we ook geen nep accounts. Alleen maar echte namen en foto’s.

  • Jantine
    3 jaar ago

    Ik krijg gelukkig ook weinig te maken met dat soort anonieme bloggers. Er zijn genoeg goede redenen dat mensen liever anoniem blijven, maar vrij dingen over anderen kunnen roepen en oordelen is daar niet een van! Ik merk wel dat ik het prettig vind om ook een beeld te hebben bij wie er achter een blog zit, en dat ik anonieme bloggers moeilijker volg, juist omdat ik dan gewoon geen idee heb met wie ik te maken heb.

  • Najat
    3 jaar ago

    Je hebt de PVV pagina nog niet gezien, Daar word heel erg anoniem gereageerd 😀

    Ik denk dat het anonieme mensen een bepaalde macht geeft om onkwetsbaar een ander te kunnen kwetsen. Ik vind dat er dan echt iets mis is met diegene. Een schreeuw om aandacht. Soms probeer ik die ander tot reden te krijgen, maar als ze blijven doorgaan dan weet je dat ze het puur om het agressieve gaat en dan kun je ze ook beter laten.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ik heb de reacties op de Zwarte Pieten discussie gezien, dus ja, ik begrijp wat je bedoelt. Maar ik word ook HEEL misselijk van de anonieme haatreacties naar bijvoorbeeld Ebru Umar toe van Nederturken, dus ik denk dat het in alle lagen van de bevolking voorkomt en niet alleen bij de PVV. Niet dat ik de PVV wil verdedigen, maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel. In alle gevallen is het gewoon harstikke fout. Wat mij betreft zouden anonieme accounts verboden mogen worden.

  • sunny mama
    3 jaar ago

    Zelf blog ik niet onder naam en toenaam. Dat doe ik juist omdat ik me dan minder geremd voel in het meedelen van persoonlijke aangelegenheden, wanneer die relevant zijn. Ik blog alleszins niet anoniem om vrijelijk kritiek over anderen te kunnen spuien. Ik streef er juist naar om zo weinig mogelijk te oordelen.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      En je deelt wel je eigen foto’s, dus ik vind niet dat jij volledig anoniem blogt.

  • Samaja
    3 jaar ago

    Ik blog anoniem, voornamelijk omdat ik me er beter bij voel en het met mijn job echt niet aan te raden is om met je foto op het internet te gaan staan. Ik moet er inderdaad over waken dat ik desondanks niet teveel prijsgeef, over vrienden en familie dan vooral. Ook al weten de meesten het niet, mensen hebben je op het internet rapper gevonden dan je zou denken (dat heb ik in het verleden op een nare manier ondervonden). Wat ik niet doe, is andere bloggers bekritiseren of zwart maken. Daar zie ik echt het nut niet van in, en zoals je zegt, als je dat anoniem doet is dat eigenlijk niet eerlijk naar de ander toe.

  • Desirée
    3 jaar ago

    Ik denk er precies hetzelfde over. Niks mis met anoniem bloggen en ik kan zeker begrijpen dat het bij bepaalde onderwerpen noodzakelijk is, maar zodra je vingers gaat wijzen en het over anderen gaat hebben vind ik het maar lafjes. Wees dan ook een echte vrouw of vent en spreek diegene rechtstreeks persoonlijk aan.

  • YuStSoMe
    3 jaar ago

    Ik zou in principe anoniem moeten bloggen, maar doe het niet. Mijn reden, mijn vader. Echter ik laat mijn leven niet meer door hem regeren.
    Een ander iets vind ik dat er bloggers zijn die kritiek uiten naar een bedrijf waar ze van de bloglijst af moesten door een reden en dan gaan janken online en dat bedrijf zwart maken. Ik was woest, serieus woest op dat kind.
    En die dame laat dus ook op haar blog geen negatieve reacties toe. Sneu.
    Ik heb ook moeite met kritiek te ontvangen, begin het wel te leren tot 10 te tellen. Beter laat, dan nooit.
    Tja, ik leer in mjn therapiegroep dat communiceren op de juiste manier veel meer pluspunten met zich meebrengt, het is ook hier een kwestie van oefenen. Hoe zou ik het zelf willen ontvangen.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ik vind het heel knap van jou!

  • Maai
    3 jaar ago

    Ik begon 4 jaar geleden ook anoniem, zelfs toen was de blogwereld nog heel anders dan nu. Of in ieder geval ervaren ik het anders. Ik schreef wel eens over mijn werk in de zorg en wilde niet dat mensen dingen van zich zelf zouden herkennen. Maar dat is van korte duur geweest, ik bleek het veel te leuk te vinden mooie foto’s te delen. En inmiddels ben ik gewoon te vinden. Ik vind anoniem bloggen op de manier die jij beschrijft smakeloos. Precies wat je zegt, als je alleen kritiek durft te geven achter een schermpje met de veiligheid dat je nooit wat terug hoort of niemand weet dat jij het bent…. Ik vind überhaupt in het algemeen dat er te snel kritiek en meningen worden gegeven op social media. Ooit zei iemand tegen mij, als je je echte vrienden wil leren kennen moet je eens rond neuzen wat je eigen contacten zeggen in groepen als zwartepiet discussies of vluchtelingen… Mensen denken zo weinig na 🙁

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Klopt helemaal wat je zegt. Mensen roepen online echt de vreselijkste dingen! Zelfs mensen die je leuk vindt 🙁

  • Jacqueline
    3 jaar ago

    Ik ben ook wel anoniem begonnen, maar vooral ook omdat het in eerste instantie voor mezelf was. Toen ik merkte dat er ook anderen in geïnteresseerd waren en vragen kreeg of ik het geschreven had wanneer ik een blog via Facebook deelde, vond ik het wel tijd om uit de anonimiteit te stappen.
    Maar eerlijk gezegd kom ik niet echt anonieme kritische bloggers tegen. Waarschijnlijk vind ik die dan toch niet interessant genoeg om te volgen en heb ik nog geen anonieme reactie gezien die uitnodigde om op het blog van diegene te gaan kijken. 😉

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.