TOP
affaire met een bekende nederlander
Lifestyle

Saturdays Stories: ‘Ik had een affaire met een bekende Nederlander’

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Willeke (54) mailde mij een hele tijd geleden naar aanleiding van een oproep voor deelnemers aan de Saturdays Stories. Ik had in een speciale groep gevraagd of er mensen waren die een bijzonder (levens)verhaal wilde delen. Destijds besloot zij er toch op terug te komen haar story te vertellen, maar afgelopen week mailde ze me en vertelde ze er nu wel aan toe te zijn. Vandaag deelt zij haar verhaal: ‘Ik had een affaire met een bekende Nederlander’. Om begrijpelijke redenen vertelt zij haar verhaal anoniem…

‘Of ik spijt heb?’

‘Nee, spijt zal ik nooit hebben. Johan heeft me de mooiste jaren van mijn leven gegeven. Ik koester de mooie herinneringen, maar ik heb veel dromen aan de kant gezet door voor hem te kiezen. Die keuze was zo veelomvattend dat ik wel af en toe spijt heb van de consequenties die die keuze had. Soms heb ik er bijvoorbeeld wel spijt van dat ik nooit een kind heb gekregen. Daar hebben Johan en ik het wel over gehad, maar dat vond hij niet eerlijk tegenover zijn andere kinderen. Maar als ik dan de afweging moet maken tussen de tijd die ik met Johan heb gehad en een kind, dan had ik mijn tijd met hem nooit willen missen.

‘Soms weet je dat je voorbestemd bent voor elkaar’

Johan en ik leerden elkaar kennen op een receptie. Ik wist al wel wie hij was, maar hij was toen nog niet zo bekend als dat hij later zou worden. We raakten aan de praat en ik wist dat wij voor elkaar waren. Hij wist dat ook. Ik was net gescheiden en hij was getrouwd. Maar een week later gingen we samen lunchen nadat hij me had opgezocht en vertelde hij mij: ‘Ik ga nooit meer bij je weg’. Die belofte kwam uit. We bleven altijd bij elkaar zonder altijd bij elkaar te zijn.

‘Waarschijnlijk wist zijn vrouw ervan’

Natuurlijk heb ik momenten gehad dat ik onze relatie niet meer zag zitten. Ik heb regelmatig met een pen en papier aan mijn bureau gezeten om hem een afscheidsbrief te schrijven. Vooral toen hij beroemd werd, bleek onze affaire (ik noem het liever niet zo) toch een stuk gecompliceerder. Opeens zouden we wel eens gefotografeerd kunnen worden. Hoewel ik het vermoeden heb dat zijn vrouw het wel wist van ons tweeën, wilden we haar niet kwetsen. Het zou enorm pijnlijk voor haar zijn om opeens een foto van hem en mij in een roddelblad te zien. Daarvoor liepen we gewoon hand in hand door het Vondelpark. Na zijn doorbraak werd onze relatie beheerster in het openbaar.

‘In onze maatschappij wordt polygamie niet geaccepteerd’

Hij is altijd duidelijk naar mij toe geweest. Want hoeveel hij ook van mij hield, hoe verliefd hij ook op mij was, hij zou nooit bij zijn vrouw weggaan. Daarvoor hield hij te veel van haar. Zij was de moeder van zijn kinderen. Bovendien kwam zij uit een goed katholiek nest en zou ze nooit willen scheiden, maar dat wilde hij dus ook niet. Om haar de schande te besparen en omdat zij altijd zijn eerste vrouw zou zijn. Dat klinkt misschien gek, maar er zijn meer mensen niet monogaam dan wel. Hij had het geluk in mij een partner te vinden die daarvoor openstond. Als we mormonen waren geweest, was hij ook met mij getrouwd, grapte hij altijd. Maar in onze maatschappij wordt polygamie niet geaccepteerd.

ik had een affaire met een bekende nederlander

‘Ik kon niet naast hem in de schijnwerpers staan’

Zoals ik al vertelde, werd onze relatie moeilijker toen Johan bekend werd. Niet alleen moesten we ons voorzichtiger opstellen, het was voor mij ook verschrikkelijk om zijn successen niet te kunnen delen. Om niet naast hem in de schijnwerpers te staan. Eigenlijk ben ik niet jaloers aangelegd, maar ik werd het wel. Dan had hij weer een leuk diner met allerlei interessante mensen en dan vond ik het verschrikkelijk dat ik niet met hem mee kon. De krant sloeg ik de dag erop niet open, omdat ik de foto’s van hem en zijn vrouw niet onder ogen kon zien.

‘Gewoon een paar dagen man en vrouw kunnen zijn’

Omdat we beheerster moesten zijn, gingen we vaak naar het buitenland. Dat is wel het voordeel van een relatie met een bekendheid, want die heeft altijd een excuus om er een paar dagen tussenuit te gaan. Een symposium in Rome, een congres in Caïro, een bijeenkomst in New York, het waren allemaal de perfecte smoezen om samen een paar dagen gewoon man en vrouw te kunnen zijn. Niet bang te zijn om herkend te worden, al gebeurde dat soms toch. Onder de Eiffeltoren mompelde ik tegen een Nederlands echtpaar dat met hem op de foto wilde dat ik zijn zus was.

‘Ik bereidde me voor op het ergste’

Het allerergste moment was het moment waarop hij ziek werd. Hij was al eerder ziek geweest, maar dit keer was het serieus. Mijn altijd optimistische man zag de situatie somber in. Hij wist dat hij dit keer niet zou winnen. Het verdriet was immens en hoe graag ik naast hem in de schijnwerpers had willen staan, ik had er alles voor over gehad om aan zijn ziekbed te kunnen zitten. Naarmate hij zieker werd, zagen we elkaar niet meer. Heel af en toe belden we, maar daar werd hij op een gegeven moment ook te zwak voor. Ik bereidde me voor op het ergste en het ergste hoorde ik op de radio van het ochtendnieuws: Hij was overleden.

‘Ik was een weduwe zonder de privileges’

Als ik aan onze relatie terugdenk, denk ik aan klaprozen, de rode kleur van de liefde en zijn lievelingsbloem. Nadat hij begraven was, heb ik een bosje op zijn graf gelegd en hem opnieuw begraven in mijn hoofd compleet met muziek en speeches. Dit keer kon ik er wel bij zijn. Ik vond het verschrikkelijk dat ik bij de eerste begrafenis niet aanwezig was geweest. Dat ik niet mee kon denken over de muziek en wie er zou speechen. Dat ik rouwde, maar er maar weinig mensen mij condoleerden. Er wisten immers maar weinig mensen van ons af. Ik was een weduwe zonder de privileges, maar met net zo’n groot verdriet.

‘Een affaire is voor mij iets tijdelijks’

Ik spreek niet graag over een affaire, omdat dat voor mij iets tijdelijks is. Johan en ik waren bijna 20 jaar samen, dus dat was zeker niet tijdelijk. Toch is de officiële benaming een affaire, maar voor mij voelt hij als mijn man. Ik mis hem elke dag en ga regelmatig naar zijn graf. Het is misschien heel raar om te zeggen, maar ik ben blij dat de naam van zijn eerste vrouw niet op zijn grafsteen staat. Dat maakt zijn steen voor mij echter. Op de begraafplaats ben ik zijn zoon wel eens tegengekomen. Hij keek mij aan met een blik vol herkenning en we maakten een algemeen praatje. Eigenlijk denk ik dat hij wist wie ik was.

‘Hij is zijn belofte ook nagekomen’

Johan gaf mij de mooiste jaren van mijn leven en daarvoor ben ik hem intens dankbaar. Hij is zijn belofte ook nagekomen, want hij heeft mij alleen verlaten voor een andere dimensie. Hij is altijd bij mij gebleven en dat is hij nog steeds. In mijn herinneringen leeft hij nog en ik houd hem maar wat graag levend. Hij is mijn mooie man, mijn geestige, intelligente optimist met de mooiste ogen van de melkweg. Johan werd door veel mensen aanbeden en laat een prachtige nalatenschap na. Elke keer als ik klaprozen zie, word ik vrolijk. Ik zal alleen sterven en niet naast hem begraven worden, maar ik zal mijn dierbaren vragen klaprozen te zaaien bij mijn laatste rustplaats.’

Lieve ‘Willeke’, ontzettend fijn dat je na wat aarzelingen toch je verhaal hebt willen vertellen. Samen hebben we jouw interview zo aangepast dat ‘Johan’ niet meer herkenbaar zou zijn. Want jij wilde onder geen beding dat zijn eerste gezin, zoals jij dat noemt, op wat voor manier gekwetst zou kunnen worden. Je vertelde mij dat je hoopte dat er andere weduwes zonder de privileges hier wellicht steun aan konden hebben en ik hoop dat dat zo zal zijn. Ik wens je ontzettend veel klaprozen toe en al het goede.

Liefs,
Karen

De namen Willeke en Johan zijn dus gefingeerd. 

Uitgelichte foto © Predag Popovski. Foto in het artikel © Evgeny Freyer. Beiden via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

3 COMMENTS
  • Marleen
    3 jaar ago

    Oef.. Zwaar lijkt me dat!
    Wat mooi, Willeke, dat je je verhaal hier durft te delen. Lijkt me ook een deel van het loslaatproces.

    Persoonlijke noot:
    Ik ben blij dat ik en mijn vriend wel open polyamoreus (kunnen) zijn. We zijn al twee jaar voornamelijk alleen met z’n tweeën, met een uitstapje hier en daar van beide kanten, maar als het zo zou blijken, dan kan het wel.

  • Annette
    3 jaar ago

    Heftig hoor, ik geloof niet dat ik ooit ‘tweede’ vrouw zou willen of kunnen zijn.

  • Jacqueline
    3 jaar ago

    Wat een bijzonder verhaal. Lijkt me moeilijk om dan niet betrokken te kunnen zijn tot het einde.

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.