TOP
zeker als daar wat aandacht tegenover staat
Column

Zeker als daar wat aandacht tegenover staat

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

De eerste keer dat ik haar tegen kwam, liep ik met het hondje een blokje om. Ze begroette me alsof ik een vriendin was die ze jaren niet had gezien. Ik twijfelde nog even. Was zij misschien een oma van een iemand die ik kende? Had ik haar op een verjaardag gezien? Of misschien had ik wel met haar in de trein gezeten en hadden we een gesprek gevoerd? In mijn hoofd schoten de vragen door mijn hoofd, maar ik heb een olifantengeheugen dat me vrijwel nooit in de steek laat en ik herkende haar echt nergens van. De hond werd overigens net zo enthousiast begroet. Maar die reageerde ongeveer hetzelfde op de oudere mevrouw als andersom. Daar is ze tenslotte hond voor. Enthousiasme is zo ongeveer haar eerste natuur. Zeker als dat daar wat aandacht tegenover staat.

De tweede keer dat ik haar tegen kwam, was bij de bakker. Ze stond voor me in de rij en ze had mij nog niet gezien. Dit keer herkende ik haar wel. Ik wilde haar begroeten, maar ze was druk aan het praten met het meisje van de bakker. Over het weer, over ditjes, over datjes, over dat het binnenkort warm zou worden buiten. Het meisje overhandigde haar haar bestelling. Ze nam hem dankbaar aan en ondertussen vertelde ze de vrouw naast haar aan de balie: ‘Deze taart bestel ik altijd in het weekend. Mijn zoon is er gek op. Maar mijn zoon woont in Canada’. Ze sprak Canada uit als Kaanaadaa. Dat vond ik wel schattig. Toen ze langs me liep, wilde ik haar eerst negeren. Soms heb je niet zo’n zin in een gesprek. Ik besloot haar toch gedag te zeggen. Met een glimlach van oor tot oor zei ze: ‘Hai meis. Waar is je hondje?’

De derde keer dat ik haar zag, zat ze achter het raam van een twee onder een kap naar buiten te kijken. ‘Oh hier woont ze dus’, dacht ik. Ik zwaaide naar haar. Met een enthousiasme waar de hele koninklijke familie een voorbeeld aan kan nemen, zwaaide ze terug.
De vierde keer dat ik haar zag, was ze bezig in haar voortuin. Ik bleef staan om even met haar te kletsen. Geen idee waar we het over hadden, maar ze leefde helemaal op.

Inmiddels heb ik haar wel twintig of dertig keer gezien. De laatste keer vertelde ze me uitgebreid over haar zoon in Canada en haar man die een jaar of 12 geleden overleed. Elke keer dat ik met haar spreek, krijg ik weer een puzzelstukje van haar leven te horen. Ik heb geen idee hoe ze heet, of wie ze verder is, maar als ze niet achter haar raam of in haar tuintje zit, als ik de hond ga uitlaten, dan mis ik haar een beetje.

Misschien is ze wel een seriemoordenaar. Runt ze vanuit haar huis een escort service of een drugskartel. Misschien heeft ze wel 30 andere bejaarden als slaven voor haar werken. Liggen er 22 lijken in haar voortuintje begraven. Maar waarschijnlijk is ze gewoon een lief bejaard dametje dat gewoon een beetje eenzaam is. Omdat ze twee van haar dierbaren mist. Ik hoop dat ik die leegte een piepklein beetje kan vervangen, door gewoon dagelijks even naar haar te zwaaien of een praatje te maken. Zij wordt er in ieder geval heel blij van. Enthousiasme is zo ongeveer haar eerste natuur.

Zeker als daar wat aandacht tegenover staat.

Credits foto: Unsplash via Pixabay

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.