TOP
zeker als daar wat aandacht tegenover staat
Column

Zeker als daar wat aandacht tegenover staat

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

De eerste keer dat ik haar tegen kwam, liep ik met het hondje een blokje om. Ze begroette me alsof ik een vriendin was die ze jaren niet had gezien. Ik twijfelde nog even. Was zij misschien een oma van een iemand die ik kende? Had ik haar op een verjaardag gezien? Of misschien had ik wel met haar in de trein gezeten en hadden we een gesprek gevoerd? In mijn hoofd schoten de vragen door mijn hoofd, maar ik heb een olifantengeheugen dat me vrijwel nooit in de steek laat en ik herkende haar echt nergens van. De hond werd overigens net zo enthousiast begroet. Maar die reageerde ongeveer hetzelfde op de oudere mevrouw als andersom. Daar is ze tenslotte hond voor. Enthousiasme is zo ongeveer haar eerste natuur. Zeker als dat daar wat aandacht tegenover staat.

De tweede keer dat ik haar tegen kwam, was bij de bakker. Ze stond voor me in de rij en ze had mij nog niet gezien. Dit keer herkende ik haar wel. Ik wilde haar begroeten, maar ze was druk aan het praten met het meisje van de bakker. Over het weer, over ditjes, over datjes, over dat het binnenkort warm zou worden buiten. Het meisje overhandigde haar haar bestelling. Ze nam hem dankbaar aan en ondertussen vertelde ze de vrouw naast haar aan de balie: ‘Deze taart bestel ik altijd in het weekend. Mijn zoon is er gek op. Maar mijn zoon woont in Canada’. Ze sprak Canada uit als Kaanaadaa. Dat vond ik wel schattig. Toen ze langs me liep, wilde ik haar eerst negeren. Soms heb je niet zo’n zin in een gesprek. Ik besloot haar toch gedag te zeggen. Met een glimlach van oor tot oor zei ze: ‘Hai meis. Waar is je hondje?’

De derde keer dat ik haar zag, zat ze achter het raam van een twee onder een kap naar buiten te kijken. ‘Oh hier woont ze dus’, dacht ik. Ik zwaaide naar haar. Met een enthousiasme waar de hele koninklijke familie een voorbeeld aan kan nemen, zwaaide ze terug.
De vierde keer dat ik haar zag, was ze bezig in haar voortuin. Ik bleef staan om even met haar te kletsen. Geen idee waar we het over hadden, maar ze leefde helemaal op.

Inmiddels heb ik haar wel twintig of dertig keer gezien. De laatste keer vertelde ze me uitgebreid over haar zoon in Canada en haar man die een jaar of 12 geleden overleed. Elke keer dat ik met haar spreek, krijg ik weer een puzzelstukje van haar leven te horen. Ik heb geen idee hoe ze heet, of wie ze verder is, maar als ze niet achter haar raam of in haar tuintje zit, als ik de hond ga uitlaten, dan mis ik haar een beetje.

Misschien is ze wel een seriemoordenaar. Runt ze vanuit haar huis een escort service of een drugskartel. Misschien heeft ze wel 30 andere bejaarden als slaven voor haar werken. Liggen er 22 lijken in haar voortuintje begraven. Maar waarschijnlijk is ze gewoon een lief bejaard dametje dat gewoon een beetje eenzaam is. Omdat ze twee van haar dierbaren mist. Ik hoop dat ik die leegte een piepklein beetje kan vervangen, door gewoon dagelijks even naar haar te zwaaien of een praatje te maken. Zij wordt er in ieder geval heel blij van. Enthousiasme is zo ongeveer haar eerste natuur.

Zeker als daar wat aandacht tegenover staat.

Credits foto: Unsplash via Pixabay

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in de buurt van Arnhem / getrouwd met Mark / moeder van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

23 COMMENTS
  • Ilse
    3 jaar ago

    Wat mooi. En wat spijtig voor die vrouw dat ze zo eenzaam is. Ik denk dat je met een praatje af en toe, een lief woordje hier en daar, wat belangstelling al veel kan doen.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ik weet natuurlijk niet zeker of ze echt eenzaam is, maar ik denk wel dat ze haar zoon en man mist. Dat weet ik wel zeker.

  • Nicole
    3 jaar ago

    Prachtig geschreven.. en dank je voor het uitschrijven van Kaa-Naa-Daa.. Telkens als ik dat woord lees “spreek” ik het nu zo uit haha. Hier in het dorp is dat doodnormaal, mensen begroeten ook al ken je ze niet. Dat vond ik als stadsmens eerst wel gek.. nu vind ik het gek dat niet iedereen dat doet.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ja bij ons ook hoor. In de straat sowieso. In Amsterdam zeiden mensen uit hetzelfde appartementencomplex zelfs geen gedag in de garage. Daar heb ik nooit aan kunnen wennen. Ik vond dat zo naar dat ik dan gedag zei en er niets terug werd gezegd. Asociaal!

  • sunny mama
    3 jaar ago

    Ik moest zo lachen om: “Misschien is ze wel een seriemoordenaar”!
    Dat doet me denken aan een anekdote…
    Toen ik 20 was had ik een date met iemand die ik eigenlijk helemaal niet kende. Aan het einde van de avond stonden we te zoenen, zoals twintigers dat doen. 😉
    Opeens drong de gedachte zich aan me op: Waar ben ik in godsnaam mee bezig, misschien is dit wel een seriemoordenaar?

    Er achteraf op terugkijkend, heb ik het altijd een lollige gedachte gevonden. Temeer omdat ik later ben gaan samenwonen met de persoon in kwestie en hij gewoon een heel goed mens is.

    Ik ga er daarom gemakshalve maar vanuit dat deze dame, over wie jij het hebt, vast ook een heel goed mens is.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Hahaha, wij lijken echt meer op elkaar dan ik in eerste instantie dacht. Toen ik mijn man tegenkwam, was ik echt bang voor wat lijken die nog uit de kast zouden kunnen vallen. Hij leek zo perfect. Ik geloofde het bijna niet.

  • Anne-Marie
    3 jaar ago

    Mooi geschreven! De eenzaamheid is in Nederland veel groter dan je zou denken. Een glimlach, een groet, een praatje kan soms echt het verschil maken. Fijn om ook dit soort verhalen te lezen tussen de vele goede voornemens die voornamelijk gericht zijn op de persoon zelf. Ik ga me voornemen meet oog te hebben voor de mensen in mijn buurt!

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Haha, wat een leuk voornemen. Van mij is het niet eens een voornemen, al wil ik wel nog steeds buddy worden. Maar ja, straks moet ik ineens naar de VS voor ons kindje en dan vind ik het ook lullig om ineens 6 weken niet te kunnen komen of misschien wel langer als die kleine er is.

  • Annette
    3 jaar ago

    Misschien heeft ze wel een blog waar zij op haar beurt dan weer over die leuke vrouw met dat hondje verteld 🙂 om de tijd een beetje te ‘doden’. Ik zeg altijd maar zo vriendelijkheid loont!

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Als je die blog tegenkomt, wil je me dan een seintje geven? 😉

  • Desirée
    3 jaar ago

    Wat heb je dit leuk geschreven! Ik ken ook een paar van deze ouderen waar ik standaard een ‘hoi, hoe gaat het, alles goed, lekker weer, verhaaltje-over-kind-of-hond relatie’ mee heb en je ziet ze vaak gewoon van zoiets simpels als die minutengesprekjes opleven <3

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ha, dat is fijn. Ik denk dat een kindje en een hondje fijne aanknopingspunten voor ze zijn. Lekker makkelijk een gesprek beginnen.

  • Kiss & Make-up
    3 jaar ago

    Wat een mooi verhaal. Ik ken persoonlijk zelf zo niemand, maar ik denk dat er genoeg mensen zo zijn.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ja die zijn er zeker. En ooit worden we misschien zelf ook zo….

  • Margo
    3 jaar ago

    Ik krijg een beetje kippenvel hiervan. Wat mooi, en zo herkenbaar. Sommige mensen hebben het gewoon nodig. Zo lief dat jij het aan haar teruggeeft, ik weet zeker dat het haar goed doet.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Uiteindelijk word ik er zelf ook blij van, dus ik geef mezelf ook wat terug 😉

  • Romy
    3 jaar ago

    Wat mooi geschreven! Hier in de straat woont ook zo’n oud vrouwtje. Ze draagt altijd een opvallende kleur lippenstift en mooie oorbellen. Fascinerend wat voor verhaal er dan achter kan zitten.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Ja absoluut. Ik denk sowieso dat wij veel van ouderen kunnen leren.

  • Judith
    3 jaar ago

    Je bent ook een lieverd!! Dat doet me denken aan keira die de buren allemaal kent. Zijn allemaal bejaarden, maar die komen echt cadeautjes en koekjes brengen enzo. Dat doet zij ook met tekeningen bijv. Dat beetje aandacht, maakt een mens gelukkig.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Het is zo heerlijk dat je als kind zo open bent en zo veel tijd hebt. Keira lijkt me echt een heerlijk kind. Mooi van binnen en van buiten. Net als haar moeder.

  • debby
    3 jaar ago

    Wauw! Wat een mooi en ontroerend artikel.

    • Karen
      3 jaar ago
      AUTHOR

      Dat zie ik maar als compliment 😉

      • debby
        3 jaar ago

        Dat is zeker een compliment lieve karen

Wil je meepraten?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.