TOP
ik ben 1 op de 6
Column Editorial

Ik ben 1 op de 6

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Dat ik moeder wilde worden, dat wist ik al mijn hele leven. Sommige vrouwen twijfelen totdat hun eierstokken gaan rammelen, bij mij rammelde er al wat voordat ik überhaupt wist dat ik eierstokken had. Vadertje en moedertje was mijn favoriete spel als kleuter en als veertienjarige oefende ik al met een vriendin hoe het zou zijn om zwanger te moeten skiën op wintersport.

Ik had sowieso een vrij rigide levensplanning in mijn hoofd. Op mijn 18e zou ik uit huis gaan om te gaan studeren, daarmee zou ik rond mijn 23e wel klaar zijn. Dan zou ik een paar jaar lekker gaan werken en vrijgezellen in de hoofdstad. Rond mijn 25e zou ik de liefde van mijn leven tegen het lijf lopen en dan zou ik rond mijn 26e als mijn carriere op zijn hoogtepunt was in het huwelijksbootje stappen in een Sissi jurk. Ja.. en op mijn 27e zou ik met een positieve zwangerschapstest in mijn handen staan. Voor mijn 30e zouden er twee of drie kinderen rondwandelen in onze riante woning met tuin en twee auto’s voor de deur.

Oh girl was I wrong…

Hoe erg mijn planning in de soep liep, daar zal ik niet al te lang over uitweiden, dat maakt me achteraf ook niet zo uit. Maar dat die positieve zwangerschapstesten uitbleven of beloond werden met een miskraam, daar kan ik nog steeds af en toe verdrietig van worden. Niet dat ik het niet verwerkt heb, maar ik kan de pijn van toen nog steeds voelen.

De maandelijkse teleurstelling.
Het continu alle vroege zwangerschapskwalen opzoeken terwijl je ze allang uit je hoofd kent.
De fantoom zwangerschap en het tig keer een test doen omdat je het resultaat niet wil geloven.
De seksloze seks.
De ongenuanceerde opmerkingen:
– ‘Ben je al zwanger?’
– ‘Ach… jullie kunnen lekker op vakantie.’
– ‘Weet je wat zwaar is? Een kind krijgen? Je kunt je niet inleven hoe zwaar dat is?’ Nee, inderdaad niet. Dank voor de reminder. En ja, ik heb het echt gehoord die opmerking.
Het continu geen dingen kunnen plannen, want je zou wel eens naar de kliniek toe moeten?
De talloze hormoonkuren en de blauwe plekken parade op je buik van de spuiten die je hebt moeten zetten.
De ‘ik vraag er maar niet meer naar’ blik van vrienden die het echt wel goed bedoelen, maar waardoor je je nog eenzamer gaat voelen.
De ‘ik vraag er juist naar’ opmerking van een vage kennis op een borrel terwijl jij net van je feestje wil genieten en geen zin hebt om je vruchtbaarheidstraject te bespreken met alle halve kennissen die erom heen staan.
Het schuldgevoel naar je man en ouders die je geen vader en grootouders hebt kunnen maken.
Het continue schuldgevoel als je iets eet dat stiekem niet in een vruchtbaarheidsdieet past.
De het niet jaloers willen zijn op een zwangere vriendin en dat je dat ook niet bent, maar je had het zelf ook zo graag gewild.
De mood swings door de hormoonkuur.
Het janken terwijl je tranen op zijn.
Het willen gillen, maar je wordt toch niet gehoord.
Het onbegrip.
De bijwerkingen.
Je lijf dat verandert.
De blikken vol medelijden.
De vraag: ‘Heb je kinderen’ van vreemden.
De fysieke en geestelijke pijn.
En weer die maandelijkse teleurstelling. Die fucking klote zwangerschapstest en nee als je ‘m langer laat weken in je plas, dan staat er nog steeds geen kruisje.

Het is heel raar..

Maar uiteindelijk ben ik blij dat het zo gelopen is. What doesn’t kill you makes you stronger. En… het allerbelangrijkste.. ik heb een prachtige, knappe, intelligente, grappige, lieve, gezellige, knuffelige, vrolijke zoon. Echt…soms kijk ik naar ‘m en schiet ik vol. Omdat ik zo dankbaar ben dat ik hem heb gekregen en dat dat niet was gebeurd als mijn rigide levensplanning was uitgekomen. Nee, dan was die frigide levensloop toch vruchtbaarder. Ik dank god en zijn biologische moeder dagelijks op mijn blote knieën. En ik geloof niet eens echt in god, kun je nagaan..

Maar toch voel ik de noodzaak om vandaag te delen dat ik 1 op de 6 ben.

Hoewel wij nooit de diagnose onvruchtbaar hebben gekregen, bleek die vruchtbaarheid toch wat te falen.

Ik ben 1 op de 6 

1 van de 6 mensen die niet via geslachtsgemeenschap een kindje kon krijgen. 1 van de 6 met vruchtbaarheidsproblemen. 1 van de 6. Dat zijn toch bij elkaar miljoenen mensen? Waarom voelt een vruchtbaarheidstraject dan zo eenzaam?

Waarom rust er nog steeds zo’n taboe op vruchtbaarheidsproblemen? Waarom hoor je pas achteraf van sommige vrienden en familie over miskramen en ivf trajecten? Waarom komen we daar niet eerder voor uit?

Wat is dat voor raars? Waarom zou dat een taboe moeten zijn, terwijl het juist krachtig is om je kwetsbaarheid te tonen?

Deze week (31 oktober tot 6 november) is de week van de Vruchtbaarheid en wordt er aandacht gevraagd voor (onvervulde) kinderwensen en (uitblijvende) zwangerschappen.

Ik ben 1 op de 6 en hoewel 1 een eenzaam getal is, ben ik dus niet alleen.

Ben jij net als ik 1 van die 6? Ik hoor graag jouw verhaal. Sharing is caring! En als je niet 1 op de 6 bent, wil je mijn verhaal dan delen zodat anderen er misschien wat aan hebben? Misschien is die ander wel dichterbij dan je had kunnen vermoeden?

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto © Taimit via Shutterstock.

Deze content is geblokkeerd. Accepteer cookies om de cookies te bekijken.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te leveren. Klik op 'Doorgaan' om door te gaan of 'Weigeren' om niet te accepteren.