een oud vergeetachtig dametje

‘Mag ik het hondje aaien?’ (over een oud vergeetachtig dametje)

Op een dag wandelde ze wel minstens 4 keer voorbij en dan ook weer terug. Of eigenlijk wandelde ze niet echt, maar verplaatste ze haar looprekje om vervolgens dan weer twee passen te zetten en daarna uit te rusten. Het oude vergeetachtige dametje met het looprekje. Ik was aan haar gewend geraakt. Als ik haar zag, dan zwaaide ik even en dan zwaaide ze terug, zonder blik van herkenning. Op de terugweg herhaalde het ritueel zich en ook dan zwaaide ze terug alsof het de eerste keer was geweest dat ik haar begroet had.

Soms kwam ik haar ook tegen op straat. Dan liep ik met Robin in de wagen en Cookie aan de lijn en dan kwam ik haar tegen. De meesten bejaarden duiken meteen op Robin, maar in hem had ze totaal geen interesse. Wel vroeg ze elke keer:

‘Mag ik het hondje aaien?’

om mij vervolgens met een kinderlijke hoopvolle blik aan te kijken die smekend leek te vragen of het alsjeblieft mocht. En in eerste instantie mocht het natuurlijk ook gewoon. De eerste keer boog zij zich over Cookie heen, maar omdat dat nog al moeilijk ging, tilde ik Cookie voor haar op zodat ze er beter bij kon. En Cookie was natuurlijk reuze enthousiast dat er eindelijk weer eens iemand als eerste interesse in haar toonde. Dus die begon als een gek te kwispelen en kusjes te geven. Na Cookie heel even geaaid te hebben, trok ze als door een wesp gestoken haar hand weg…

‘Au! Ze beet me!’

riep ze heel hard. ‘Uh.. nee hoor’, antwoordde ik. Want ik had er toch potjandrie met m’n hoofd bovenop gestaan, bovendien heeft onze mislukte teckel echt nog nooit iemand gebeten.

Opeens leek het oud vergeetachtige dametje wel een meisje van 4. ‘Jawel. Ze beet heel hard. Kijk maar hier’. Ze liet me haar hand zien waar geen schrammetje op te zien was.

Verbaasd keek ik haar aan en ik wist me gewoon echt even geen raad. ‘Nou sorry dan maar’, zei ik aarzelend en zette de hond die net zo verbaasd leek te zijn als ik maar weer op de grond. Zonder gedag te zeggen stiefelde het dametje al weer verder.

‘Nou ja, dan niet’, zei ik tegen mezelf.

Maar toen ik haar een paar dagen later weer tegenkwam, ze me weer geen blik van herkenning gaf, Robin compleet negeerde, maar wel vroeg of ze het hondje mocht aaien, had ik toch mijn bedenkingen.

‘Zou ik dat nou wel toelaten?’

vroeg ik mezelf af. ‘Ach ja, waarom niet’. Voor de zekerheid hield ik mijn hand een beetje bij Cookies bek.

Had ik het nou maar niet toegelaten, want er gebeurde precies hetzelfde. ‘Auauauau. Rothond. Hij beet me’.

Ik zette de verbouwereerde Cookie op de grond, maar het vrouwtje liep al weer door. ‘Nou ja, dan niet’.

Maar met dit in mijn achterhoofd besloot ik dat genoeg genoeg was. Heel zielig, maar ze mocht Cookie niet meer aaien. Dus toen ik haar weer tegenkwam en ze me weer poeslief vroeg of ze het hondje mocht aaien, antwoordde ik:

‘Nee, dat mag niet want ze bijt. Sorry’.

en daar voelde ik me dan wel een beetje lullig over, vooral omdat ik Cookie had beschuldigd van iets dat ze niet gedaan had en de teleurgestelde blik die ik als antwoord kreeg op mijn leugentje om bestwil.

Toen ik toevallig met de buurvrouw van een paar huizen verderop buiten stond te praten, kwam ze weer voorbij. Ik zag dat mijn buurvrouw haar probeerde te negeren.

Ze komt hier zo ongeveer vier keer per dag aanbellen om de kat te aaien’

verontschuldigde ze zich tegenover mij. Ze hoefde zich niet te verontschuldigen, want ik begreep het volkomen. Dat is ook best irritant. En zielig, want tja, een oud vergeetachtig dametje weet natuurlijk niet meer dat ze al drie keer heeft aangebeld.

En zo kabbelde onze levens verder. Een paar keer per dag zwaaide ik naar het vrouwtje als ik bij het raam zat en als ik haar tijdens het wandelen tegenkwam, moest ik haar altijd teleurstellen. ‘Nee, sorry, de hond bijt. Die kunt u niet aaien.’

Ik probeerde het nog wel eens met Robin. Zo van: ‘Kijk, maar ik heb ook een heel leuk kind, daar kunt u ook tegen kletsen’

Helaas, Robin daar was ze totaal niet in geïnteresseerd. Nou ja, dan niet.

Maar van de een op de andere dag zag ik haar niet meer.

In eerste instantie was het me niet opgevallen, maar opeens realiseerde ik me dat ze al dagen niet meer voorbij was gekomen. ‘Ze is toch niet overleden? Of misschien is ze wel gevallen en heeft ze haar heup gebroken’, het ging allemaal door mijn hoofd. ‘Ach wat zielig. Ik moet het maar aan J (de buurvrouw) vragen als ik haar zie’.

Maar J wist het ook niet. ‘Nee, geen idee’, antwoordde ze. En ja, zij miste haar ook al dagen.

‘Oude mensen gaan dood Ka’, zei Mark toen ik het gemis met hem besprak. ‘Bovendien was ze wel een beetje de weg kwijt, want ze deed altijd heel erg lelijk over Cookie’.

Tja dat was waar.

En ja, ze was inderdaad de weg kwijt.

Want een paar dagen later zag ik haar ‘wandelen’ aan de andere kant van het dorp. Ik was met Robin en Cookie naar een vriendin toegelopen en wij waren weer onderweg naar huis.

‘Hallo’, riep ik enthousiast.

‘Dag’, begroette ze me beleefd maar zonder herkenning. Totdat ze Cookie zag. Even leek ze haar te herkennen. Hoopvol keek ze me aan: ‘Aaah mag ik het hondje aaien?’

En dat mocht. Omdat ik zo blij was dat ze nog leefde en geen heup had gebroken. Ze mocht zelfs gillen dat Cookie haar weer gebeten had.

Zo opgelucht was ik.

Foto © Robert Kneschke via Shutterstock.

Karen

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

12 Reacties

  • Sonja
    30/03/2017 18:44

    Wat triest… lijkt me zo erg als je leven alleen nog bestaat uit korte fragmentjes.
    Je hebt het wel heel mooi beschreven, zat er helemaal in. Ik denk dat een boek van jou hand ook zo te verslinden is, het leest heerlijk!

    • Karen
      04/04/2017 11:43

      Ah dat is een lief compliment. En dat is nog steeds een droom, dus zeg nooit nooit 😉

  • Annette
    30/03/2017 18:42

    🙂 Cookie toch!

  • Henrieke
    30/03/2017 16:03

    Wat mooi geschreven en tegelijkertijd ook triest dat een oud dametje zo de weg kwijt kan raken.

  • Loes | Gewoon iets met Loes
    30/03/2017 11:19

    Haha, arme Cookie. Wat gek he, dat je hoofd zo kan worden als je ouder wordt.

    • Karen
      04/04/2017 11:46

      Ja heel bizar. Vooral dat sommige mensen weer kind worden.

  • Johanna
    30/03/2017 09:53

    Wat een leuk verhaal!

  • Gerdi
    30/03/2017 09:00

    Mooi geschreven!

  • Anne- Marie
    30/03/2017 07:02

    Leuk! Vaker doen hoor, columns schrijven. Doe je goed.

  • marije
    30/03/2017 06:28

    Mooi geschreven Karen! En fijn dat er niets met haar was.

Laat een reactie achter