moslima geworden

Weekend Story: ‘Ik ben moslima geworden’

Geen verwijzing naar de twee roddelbladen, maar ik heb de rubriek Saturdays Stories omgedoopt in Weekend Story. Dit omdat ik ook af en toe op zondag wil plaatsen i.p.v. op zaterdag. Het is maar net hoe het uitkomt. Vandaag in deze eerste Weekend Story het verhaal van Fatima Michelle (41). Een gewone Nederlandse vrouw die trouwde met een Marokkaanse man en moslima geworden is. Waarom bekeerde ze zich? Wanneer begon haar interesse in het geloof? Hoe reageerden mensen op haar bekering? Is het moeilijk om moslima te zijn en nog veel meer van dat soort vragen beantwoordt zij in dit interview…

‘Ik ben Fatima Michelle, ik ben een Nederlandse vrouw van 41 jaar. Ik ben getrouwd met een Marokkaanse man en samen wonen we in Belgie. We hebben samen 2 kinderen gekregen, Soraya van 8 en Nu’aim van 3. Ik had al 2 kinderen voordat we elkaar ontmoetten. Amber is 19 en woont in Spanje en Greg is 18 en woont in Nederland.

‘In 2004 bekeerde ik me tot de islam’

Ik was een alleenstaande moeder en had een rotperiode achter de rug waarin ik mezelf vragen begon te stellen over het waarom van alles en hoe het kwam dat iemand, (de vader van de oudste 2) zo rot kon zijn en er gewoon mee weg kon komen. Hij heeft me eerst geestelijk mishandeld en uiteindelijk ook lichamelijk, waardoor ik ben vertrokken met mijn kinderen.
Ik had het gevoel dat niemand mij werkelijk begreep en op een gegeven moment voelde ik me zo eenzaam en ongelukkig dat ik begon te bidden. Alles, alles waar ik mee zat gooide ik eruit. En ik vroeg aan God of hij er alsjeblieft voor kon zorgen dat ik me nooit meer zo eenzaam zou voelen. Na een paar maanden vond ik een boek over de islam en binnen 3 maanden bekeerde ik me.

‘Ik had vroeger altijd Marokkaanse vriendinnen’

Ik zag ze nooit als anders want ze waren voor mij gewoon Nederlands met andere gewoontes thuis. Toen ik merkte dat er in mijn omgeving (niet persé mijn ouders) raar over moslims en Turken en Marokkanen werd gesproken, ging ik naar de bibliotheek om een boekje over de islam te halen. Daar leerde ik veel van. Dat boekje heb ik altijd bewaard en toen ik in 2004 dat boekje weer vond, bleef ik er in lezen. Alles was daarin zo duidelijk uitgelegd. Het grappige is dat ik het heb opgestuurd aan een vriendin die geïnteresseerd was in de islam en zij is nu ook bekeerd.

‘Of het moeilijk was om me te bekeren?’

Hmmm moeilijk? Niet echt. Ik deed het gewoon, omdat ik het wilde. Het was iets dat vanzelf ging. Naar de moskee gaan om de geloofsgetuigenis uit te spreken was wel een hele aparte ervaring. Je moet iets in het Arabisch zeggen. Ik had dat natuurlijk geoefend maar door de zenuwen sprak ik het verkeerd uit. En de dames die in de moskee waren, werden zo blij. Ik werd echt bijna letterlijk doodgeknuffeld.

‘Mijn ouders en broer waren niet zo blij en lieten dat ook duidelijk merken’

Dat was wel pijnlijk.

Nu wordt er redelijk normaal op gereageerd door mijn omgeving. Ik doe er nu zelf ook gewoon normaal over en ben er heel open in. Iedereen mag me vragen stellen zolang het maar respectvol blijft. Sommige mensen zijn blij dat ze eindelijk dingen kunnen vragen over de islam omdat ik voor hun toch wat meer bereikbaar ben op de een of andere manier.

moslima geworden fatima michelle

‘Ik voel me helemaal moslima en thuis in mijn nieuwe geloof’

Dit jaar ben ik 14 jaar bekeerd en ik zou niet anders meer kunnen, denk ik. Je hebt een hele andere kijk op het leven. Veel dingen zijn voor mij nu heel simpel. Daarvoor had ik veel vragen over het leven. Zoals ‘waarom leven we, waarom gebeurt er zoveel narigheid, wat gebeurt er als we doodgaan?’ Nu heb ik die vragen niet meer. Het is niet dat je geen problemen meer hebt, want het leven zit vol met tegenslagen. Het is gewoon dat je een manier hebt gevonden om daar mee om te gaan.

‘Wat ik lastig vind aan moslima zijn?’

Ik vind het lastig dat mensen denken dat ik onderdrukt ben, dat ik een Marokkaan ben en dat alles zo Marokkaans of Turk is. Omdat ik natuurlijk nu ook naar België ben verhuisd, is er nog weinig typisch Nederlands in mijn huis. Dat mis ik. Het is niet dat ik Marokkaans ben geworden. Ik ben een Nederlandse die moslim is. Ik hou van drop, ik hou van andijvie, ik ben open, ik ben vaak te direct, ik hou van mijn broodje kaas. Dat soort dingen. Ik mis de Nederlandse mentaliteit heel erg. Thank God voor de Albert Heijn in Belgie want daar kan ik soms even adem halen. Of klinkt dit erg overdreven? Ik mis Nederland echt wel elke dag.

‘Ik mis het soms om de wind door mijn haren te voelen’

Of het gemak waarmee je naar buiten gaat. Maar ik mis niks qua eten ofzo want het enige dat we qua vlees niet mogen eten is varkensvlees en aangezien dat toch niet zo heel gezond is, mis ik dat echt niet. Het gekke is dat dingen zoals uitgaan, alcohol etc. bij mij heel langzaam naar de achtergrond verdwenen. Ik vond het al niet meer interessant voordat ik moslim werd.

‘Het mooiste vind ik dat je als moslim eigenlijk goede manieren tegenover andere mensen zou moeten hebben’

Of ze nou moslim zijn of niet. Maar moslims zijn dus blijkbaar net mensen. Dus net als bij mensen die een ander geloof hebben, of bij mensen die zelfs niet geloven, heb je er mensen tussen die die boodschap niet zo goed begrijpen. Ik kan me daar echt heel erg aan irriteren. Ik ben zelf niet iemand die bijvoorbeeld naar de buren gaat om boodschappen voor ze te doen, omdat ik daar gewoon niet aan denk (slechte eigenschap, ben niet zo attent), maar ik zal op straat altijd helpen als ik zie dat iemand een probleem heeft of dat ze ergens hulp bij nodig hebben. En ik probeer altijd vriendelijk te zijn.

‘Welke boodschap ik mensen zou willen meegeven?’

Als je vragen hebt over de islam, vraag het aan een moslim. We bijten niet hoor. En probeer eens wat vaker te lachen naar een moslima. En ja, ze lachen echt niet allemaal terug, want wij moslima’s hebben ook wel eens een slechte dag. Probeer gewoon naar de mens achter de hoofddoek of achter de baard te kijken. Is iemand slecht dan is dat gewoon een rotte persoon. Maar vaak als iemand goed is, komt dat door de islam omdat die moslims proberen het visitekaartje te zijn van de islam. Zoals het hoort.
Liefde!

Lieve Fatima Michelle, ontzettend bedankt dat je jouw verhaal op Karenz. hebt willen delen. Ik heb het zelf met veel plezier gelezen en ik geniet van je nuchterheid en open mind. De boodschap die je hebt meegeven is heel waardevol en mooi. Ik hoop dat sommige mensen dit meenemen en de volgende keer dat ze iemand met een hoofddoekje zien met jouw woorden in hun achterhoofd zullen glimlachen. Toenadering begint bij vriendelijkheid en een glimlach kan al genoeg zijn. Nogmaals bedankt voor jouw mooie bijdrage. 

Fatima Michelle heeft zelf ook een blog genaamd Fatimama. Ik interviewde haar al eerder op deze site, namelijk over moederdag.

Liefs,
Karen

Foto © leolintang via Shutterstock.

Karen

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

7 Reacties

  • Sonja
    02/04/2017 22:25

    In mijn ‘groepje’ zitten twee Marokkaanse vrouwen. In het begin was ik bang. Ik dacht ff oh nee, nu komen ze hun geloof ff door mijn strot duwen. Een trachtte wel ff haar geloof op alles te gooien… ik reageerde fel, dat weet ik nog. Nu 6 maanden later gaf ik haar een compliment dat ze veranderd was en ik me minder druk om haar afkomst maakte en meer de mens zag.
    Mooi als je dit mee mag maken. Ik vind het van jou erg goed dat je gekozen hebt voor wat jij wilt.

  • Annette
    01/04/2017 16:57

    Mooi artikel leuk om te lezen en dat je daar ruimte voor op je blog maakt. Ik vind het altijd leuk om over andere culturen te lezen ondanks onze verschillen blijven er toch ook grote dingen gewoon hetzelfde 🙂

  • Michelle Fatima
    01/04/2017 11:25

    Mooi Karen. ❤ Dit is nou het juiste antwoord op de negativiteit. Dank je wel.

  • Jacqueline
    01/04/2017 08:54

    Interessant om te lezen! Ik heb van één van mijn studenten een paar boekjes gehad over de islam, waar ik nog steeds een keer in moet beginnen. Maar ik denk overigens niet dat dat mij zal overhalen om me te bekeren. 😉
    Ik vraag me wel af of je het niet-moslim zijn net zo zou missen als je nog in Nederland zou wonen? Hoe er naar moslima’s gekeken wordt in Rotterdam of Antwerpen is al een wereld van verschil (heb ik me ook weer door mijn studenten laten vertellen).

    • Michelle Fatima
      01/04/2017 11:24

      Goede vraag. Ik denk het niet. Antwerpen is heel multi culti hoor qua inwoners maarre het is hier heel anders. In Nederland voel ik me toch veel beter. Maarja mijn man heeft hier een vaste baan. Dat is toch belangrijk.

      Enne bekeren of niet. Ik dacht er ook zo over 😂 en ik zei: “Allemaal leuk enzo en ik wil wel moslim worden maar ik ga NOOIT een hoofddoek dragen. ” Right.

  • marije
    01/04/2017 07:43

    Goed stuk om te lezen en om de vooroordelen weg te halen. Een andere insteek die hopelijk gaat bijdragen aan meer begrip. Mooi dat je dit wilde delen.

Laat een reactie achter