mijn idee van de hel

‘Mijn idee van de hel’ (over in de langste file ooit terechtkomen met een baby)

Het is woensdag 15 maart, de dag van de verkiezingen en het is prachtig weer. Robin en ik zijn samen op kraamvisite bij een goede vriendin van mij geweest die een paar weken daarvoor is bevallen van een wonderschoon en lief meisje. Als ik wegga, zeg ik nog: ‘Vijf uur, mooie tijd om weg te gaan, dan zijn we vast en zeker op tijd thuis’.

Normaliter rijd ik zo’n 40 minuten over dit stuk.

Dat is natuurlijk afhankelijk van het verkeer, als het meezit rijd ik er een half uurtje over, als het tegenzit een uur. Robin eet zijn avondeten meestal rond 6 uur, aangezien hij bij L. thuis nog een hele banaan heeft gegeten, is het niet erg als hij vanavond iets later zou eten.

L. woont vlakbij de snelweg en vol goede moed rij ik weg, om vervolgens te concluderen dat het op de Wibautstraat helemaal vast staat.
‘Ach’, zeg ik tegen mezelf. ‘Het is natuurlijk spits. Iedereen komt net uit zijn werk en wil nog stemmen. Maar gelukkig is het woensdag en dan is het een stuk minder druk op de weg, dus voor de rest zal het wel meevallen’.

Het verkeer kruipt op een slakkengangetje weg en ik kijk reikhalzend uit naar het moment dat ik de snelweg op kan. Die is al bijna in zicht.

Op dat moment piept mijn navigatie:

‘Er heeft zich een ongeval voor gedaan op uw route, wilt u een alternatieve route kiezen?’ vraagt het aan mij. Ik twijfel, want ik moet nu beslissen. Ik sta al bijna op de rotonde van het Prins Bernardplein en ik ben al een half uur bezig geweest over de Wibautstraat.
Als ik op het knopje van de alternatieve route druk, zie ik niet zo snel hoe ik dan zou moeten rijden. Dus ik kies er maar voor gewoon de normale route te nemen.

Tja, en dat had ik natuurlijk niet moeten doen. Weet ik nu.

Als ik zie dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt, kan ik al niet meer terug.

Alles staat muurvast en er is geen mogelijkheid meer om ergens om te draaien. En dan begint Robin ook nog eens te huilen. Eerst zachtjes en vervolgens steeds harder. Ik kan niets voor hem doen behalve hem rustig toespreken. Hij zit in zijn autostoeltje achterin, ik voorin, ik kan niet bij hem om hem iets te geven of een kus te geven.

Dit is ‘mijn idee van de hel’.

personal peaks 62 file

Robin is inmiddels hysterisch. Ik voel me machteloos en ondertussen toeteren auto’s links en rechts van me omdat ze opgefokt zijn en er langs willen. ‘Hoe dan?!’, roep ik tegen een automobilist die mij een soort van mijn weghelft probeert af te drukken omdat hij het idee heeft dat mijn baan sneller gaat.

Mark belt vanuit het buitenland. Ik leg hem de situatie uit. ‘Ik kijk wel even online’, zegt hij. Als hij terugbelt, heeft hij slecht nieuws.

‘Het staat overal muurvast Ka’

, vertelt hij. ‘Het heeft geen zin om een andere route te nemen. Toch ben ik eigenwijs en neem ik de eerste afslag die ik kan vinden om in plaats van via de A10, de A2 te pakken om vervolgens op de A9 terecht te komen. Dat was het slechtste idee ooit, want vervolgens kom ik ook daar weer vast te staan en rij ik er dus nog gewoon lekker een uurtje langer over.

Ik twijfel of ik niet gewoon van de weg zal afgaan om naar vrienden te rijden die ook baby’s hebben zodat ik Robin daar eten kan geven. Maar als ik hun afslag zie en twijfel, knallen daar net twee auto’s op elkaar.

‘Het is een teken. Gewoon doorrijden’

, zeg ik tegen mezelf. Maar ik besluit wel bij de eerste mogelijkheid even van de snelweg af te gaan om Robin wat te drinken en te eten te geven. Ik heb natuurlijk geen complete maaltijd in mijn tas, maar gelukkig vind ik wel een verdwaalde soepstengel en rijstewafeltje.

Ik stel Robin gerust, geef hem kusjes en leg hem de situatie uit. Hij heeft rode vlekken in zijn gezichtje gekregen van het huilen en met waterige oogjes kijkt hij me aan.

‘We zijn nog best lang onderweg’,

vertel ik hem. ‘Ik denk dat je beter gewoon even kunt gaan slapen. Dan krijg je thuis lekker te eten’.

Als ik weer wegrijd, is het stil achterin. Robin is in slaap gevallen.

Terwijl het verkeer voortkruipt op de snelweg en ik nog anderhalf uur als ETA op de navigatie heb staan, bedenk ik me dat zo’n file natuurlijk enorm oncomfortabel is. Maar er is ergens een erg ongeluk gebeurt en voor de mensen die daar bij betrokken, is het natuurlijk echt heel dramatisch.

Ik probeer de situatie te relativeren.

Dat is voor mij sowieso een mechanisme om te realiseren dat het allemaal niet zo erg is, en dat er veel ergere situaties zijn. Zoals mensen die met baby’s en kleine kinderen op de vlucht zijn. Kindjes die er niets van begrijpen en ouders die geen idee hebben wanneer ze hun kindjes te eten kunnen geven. Ik sta in de file met Robin en dat is ruk, maar dat is niets vergeleken met mensen op een rubberen bootje een oversteek maken naar veiligheid.

Ruim 3 uur ben ik onderweg. Gelukkig slaapt Robin het tweede gedeelte van de rit gewoon door.

Als ik thuis kom, bel ik met Mark.

‘Ja, dit was zeker mijn idee van de hel’. Maar ik weet ook dat het altijd erger kan. Wat leven we in Nederland in een prachtig land dat ik zo’n file al als de hel kan ervaren.

Uitgelichte foto © Pathdoc via Shutterstock.

Karen

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

8 Reacties

  • MARIJKE
    27/03/2017 08:32

    Ooo vreselijk zeg! Wat ontzettend fijn dat je je kleine stil hebt gekregen. Anders zijn het echt 3 uren from hell met een huilend kindje. Vreselijk!

  • Loes | Gewoon iets met Loes
    26/03/2017 21:40

    Oh bah, zo irritant is dat , en niet zozeer voor jezelf, als wel voor Robin. Gelukkig dat hij het tweede deel van de reis kon slapen, dat scheelt zo. Als kids in de auto zo huilen, vind ik het altijd dubbel zo vervelend. Gelukkig heb ik dat (nog…) niet meegemaakt zo. En het is allemaal relatief, maar op het moment zelf is het best wel even hel.

  • Patricia
    25/03/2017 06:14

    Voor dat soort momenten heb ik voor mezelf eigenlijk ook altijd water en iets van crackers in de auto liggen. Reminder: voor de baby ook doen.

  • Jacqueline
    24/03/2017 23:13

    Tja, na je laatste alinea kan ik alleen maar zeggen: ik geloof niet dat ik iets van een hel ooit heb ervaren. En gelukkig maar! Maar zo in de file met een huilend kind is wel heel vervelend…

  • Marijke
    24/03/2017 21:39

    Ja heel naar! Maar gelukkig zit er in de tas van mama een niodrantsoen van een rijstewafel en soepstengel.
    Meest frustrerend nog dat je dan alleen bent, anders kun je er idd nog naast gaan zitten en entertainen

  • Henrieke
    24/03/2017 19:13

    Leuk geschreven. En daar helpt zo’n ANWB curcus dan weer helemaal niets bij he! 😉

  • Sonja
    24/03/2017 18:41

    Het ergste wat je als moeder kan overkomen. Vooral ook omdat je niet weet hoe je kleintje gaat reageren. Zit maar eens 1,5 uur ben een krijsend kind. Om dol van te worden.
    Mijn ergste hel (even niet kijkend naar die andere) was toen ik als alleenstaand moeder mijn auto zag afbranden. Die had iemand aangestoken. Mijn 6-jarige stond er ook smorgens om 7 uur heel verdrietig bij.

  • Annette
    24/03/2017 17:43

    Heel naar, ik heb alleen een keer gehad dat ik helemaal vast stond en niet op tijd bij het Kinderdagverblijf kon zijn dat vond ik ook zo erg voelde me echt een ontaarde moeder. Had ze natuurlijk wel gebeld dat er een ongeluk was en dat ik niet voor of achteruit kon maar je zit je compleet op te vreten op zijn moment.

Laat een reactie achter