TOP
ik ben 1 op de 6
Column Editorial

Ik ben 1 op de 6

Dat ik moeder wilde worden, dat wist ik al mijn hele leven. Sommige vrouwen twijfelen totdat hun eierstokken gaan rammelen, bij mij rammelde er al wat voordat ik überhaupt wist dat ik eierstokken had. Vadertje en moedertje was mijn favoriete spel als kleuter en als veertienjarige oefende ik al met een vriendin hoe het zou zijn om zwanger te moeten skiën op wintersport.

Ik had sowieso een vrij rigide levensplanning in mijn hoofd. Op mijn 18e zou ik uit huis gaan om te gaan studeren, daarmee zou ik rond mijn 23e wel klaar zijn. Dan zou ik een paar jaar lekker gaan werken en vrijgezellen in de hoofdstad. Rond mijn 25e zou ik de liefde van mijn leven tegen het lijf lopen en dan zou ik rond mijn 26e als mijn carriere op zijn hoogtepunt was in het huwelijksbootje stappen in een Sissi jurk. Ja.. en op mijn 27e zou ik met een positieve zwangerschapstest in mijn handen staan. Voor mijn 30e zouden er twee of drie kinderen rondwandelen in onze riante woning met tuin en twee auto’s voor de deur.

Oh girl was I wrong…

Hoe erg mijn planning in de soep liep, daar zal ik niet al te lang over uitweiden, dat maakt me achteraf ook niet zo uit. Maar dat die positieve zwangerschapstesten uitbleven of beloond werden met een miskraam, daar kan ik nog steeds af en toe verdrietig van worden. Niet dat ik het niet verwerkt heb, maar ik kan de pijn van toen nog steeds voelen.

De maandelijkse teleurstelling.
Het continu alle vroege zwangerschapskwalen opzoeken terwijl je ze allang uit je hoofd kent.
De fantoom zwangerschap en het tig keer een test doen omdat je het resultaat niet wil geloven.
De seksloze seks.
De ongenuanceerde opmerkingen:
– ‘Ben je al zwanger?’
– ‘Ach… jullie kunnen lekker op vakantie.’
– ‘Weet je wat zwaar is? Een kind krijgen? Je kunt je niet inleven hoe zwaar dat is?’ Nee, inderdaad niet. Dank voor de reminder. En ja, ik heb het echt gehoord die opmerking.
Het continu geen dingen kunnen plannen, want je zou wel eens naar de kliniek toe moeten?
De talloze hormoonkuren en de blauwe plekken parade op je buik van de spuiten die je hebt moeten zetten.
De ‘ik vraag er maar niet meer naar’ blik van vrienden die het echt wel goed bedoelen, maar waardoor je je nog eenzamer gaat voelen.
De ‘ik vraag er juist naar’ opmerking van een vage kennis op een borrel terwijl jij net van je feestje wil genieten en geen zin hebt om je vruchtbaarheidstraject te bespreken met alle halve kennissen die erom heen staan.
Het schuldgevoel naar je man en ouders die je geen vader en grootouders hebt kunnen maken.
Het continue schuldgevoel als je iets eet dat stiekem niet in een vruchtbaarheidsdieet past.
De het niet jaloers willen zijn op een zwangere vriendin en dat je dat ook niet bent, maar je had het zelf ook zo graag gewild.
De mood swings door de hormoonkuur.
Het janken terwijl je tranen op zijn.
Het willen gillen, maar je wordt toch niet gehoord.
Het onbegrip.
De bijwerkingen.
Je lijf dat verandert.
De blikken vol medelijden.
De vraag: ‘Heb je kinderen’ van vreemden.
De fysieke en geestelijke pijn.
En weer die maandelijkse teleurstelling. Die fucking klote zwangerschapstest en nee als je ‘m langer laat weken in je plas, dan staat er nog steeds geen kruisje.

Het is heel raar..

Maar uiteindelijk ben ik blij dat het zo gelopen is. What doesn’t kill you makes you stronger. En… het allerbelangrijkste.. ik heb een prachtige, knappe, intelligente, grappige, lieve, gezellige, knuffelige, vrolijke zoon. Echt…soms kijk ik naar ‘m en schiet ik vol. Omdat ik zo dankbaar ben dat ik hem heb gekregen en dat dat niet was gebeurd als mijn rigide levensplanning was uitgekomen. Nee, dan was die frigide levensloop toch vruchtbaarder. Ik dank god en zijn biologische moeder dagelijks op mijn blote knieën. En ik geloof niet eens echt in god, kun je nagaan..

Maar toch voel ik de noodzaak om vandaag te delen dat ik 1 op de 6 ben.

Hoewel wij nooit de diagnose onvruchtbaar hebben gekregen, bleek die vruchtbaarheid toch wat te falen.

Ik ben 1 op de 6 

1 van de 6 mensen die niet via geslachtsgemeenschap een kindje kon krijgen. 1 van de 6 met vruchtbaarheidsproblemen. 1 van de 6. Dat zijn toch bij elkaar miljoenen mensen? Waarom voelt een vruchtbaarheidstraject dan zo eenzaam?

Waarom rust er nog steeds zo’n taboe op vruchtbaarheidsproblemen? Waarom hoor je pas achteraf van sommige vrienden en familie over miskramen en ivf trajecten? Waarom komen we daar niet eerder voor uit?

Wat is dat voor raars? Waarom zou dat een taboe moeten zijn, terwijl het juist krachtig is om je kwetsbaarheid te tonen?

Deze week (31 oktober tot 6 november) is de week van de Vruchtbaarheid en wordt er aandacht gevraagd voor (onvervulde) kinderwensen en (uitblijvende) zwangerschappen.

Ik ben 1 op de 6 en hoewel 1 een eenzaam getal is, ben ik dus niet alleen.

Ben jij net als ik 1 van die 6? Ik hoor graag jouw verhaal. Sharing is caring! En als je niet 1 op de 6 bent, wil je mijn verhaal dan delen zodat anderen er misschien wat aan hebben? Misschien is die ander wel dichterbij dan je had kunnen vermoeden?

Liefs,
Karen

Uitgelichte foto © Taimit via Shutterstock.

Karen Gregory

Hoofdredactrice en oprichtster van Karenz. / Lifestyle Blogger / woont in Zandvoort / getrouwd met Mark / mama van Robin (19-06-2016) / hond Cookie / kat Bada Bing / houdt van schrijven, lezen, koken, schaatsen, yoga & wandelingen door de natuur

«

»

70 COMMENTS
  • flipje
    8 maanden ago

    Heel mooi geschreven Karen! Ook ik ben 1 op de 6, en ik herken oh-zo-goed wat je schrijft.
    Wij zitten nog midden in de strijd. En ik heb nog volop hoop op een goede afloop. Maar de weg is lang, en helaas: de dalen zijn diep… heel erg diep.

    Ik doe mijn verhaal op een blog. Ik hoop dat het mensen wat meer bewust maakt van het bestaan van vruchtbaarheidsproblemen, en ik hoop dat iemand die zelf in zo’n situatie zit er misschien iets aan heeft.

    Fijn dat jouw geduld beloond is!

    • Karen
      8 maanden ago
      AUTHOR

      Ik wens je alle succes in de wereld, maar ik heb je reactie iets aangepast. 1x je eigen blog spammen is genoeg en ik vraag me ergens ook af of je mijn blog echt goed gelezen hebt. Nogmaals succes!

      • flipje
        8 maanden ago

        Oei, spammen? Dan komt het helemaal verkeerd over, zo had ik het niet bedoeld… :-/
        Maar waarom vraag je je af of ik je blog wel goed heb gelezen?

        PS Ik zou mijn reactie graag wat willen inkorten (dat stukje over mijn eigen blog weghalen), maar dat kan ik nu helaas niet meer doen. Kun jij dat nog doen?

  • Melissa
    10 maanden ago

    Vervelende dingen prachtig op papier gezet Karen. Ik denk dat je zeker gelijk hebt, dat het teveel verzwegen wordt als het gaat om vruchtbaarheidsproblemen en miskramen. Alhoewel ik me ook voor kan stellen wanneer je in die positie verkeerd dat je er crazy van kunt worden wanneer iedereen er steeds naar vraagt. Maar de keerzijde van de medaille is dat niemand er naar vraagt omdat niemand weet wat je moet doorstaan… moeilijk!!!!

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Ja, dat is ook zo. Daar heb je ook geen zin in, maar er is natuurlijk een middenweg.

  • Samaja
    11 maanden ago

    Een van mijn beste vriendinnen is bezig met ICSI behandelingen en het ziet er niet goed uit. Haar wanhoop en verdriet zijn zo aangrijpend. Ik pretendeer niet dat ik volledig begrijp hoe het voelt, maar ik heb wel van dichtbij gezien hoe aangrijpend het kan zijn. Ik vind het jammer dat het nog steeds een beetje taboe is en zo weinig mensen erover durven praten. Fantastisch dat je nu zo gelukkig bent met je zoon, het is jullie zo gegund!

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Wat fijn dat je er voor haar bent!

  • Renske
    11 maanden ago

    Jeetje, wat heb je dit ontzettend mooi geschreven. Ik heb er geen woorden voor… Waar ik wel woorden voor heb is jouw openheid en jouw eerlijkheid, maar ook zeker voor jullie prachtige zoon. Iedere keer als ik een foto op Instagram voorbij zie komen, smelt mijn hart. Het is jullie zó gegund!

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Ah dat is lief gezegd Renske! Dank daarvoor.

  • Mellanie
    11 maanden ago

    Wow, geen woorden voor.. respect! Ik weet nog niet wat me te wachten staat, maar door dit artikel ga je zeker nadenken! Mijn nicht was ook 1 op de 6, door iets wat ze vroeger had meegemaakt. Dit heb ik ook meegemaakt, ik ben nog niet van plan kinderen te krijgen (heb spiraal). Ik wacht het af, dat is het beste wat ik kan doen denkik…

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank je wel Mellanie! Ga er maar vanuit dat het goedkomt met jou!

  • lynn
    11 maanden ago

    Ik ben ook 1 op de 6. Ik heb je artikel met tranen in de ogen gelezen omdat het allemaal zo herkenbaar is. Het steeds opnieuw hopen, telkens weer het gevoel hebben dat het iets kan worden terwijl het uiteindelijk negatief blijkt te zijn… En dan het meest afschuwelijke: reacties krijgen zoals ‘oh wat heb ik het zwaar met mijn kinderen, maar ja jij weet daar niets van want je hebt er geen’. Ooh dan wil ik soms gewoon roepen: je moest eens weten! Wij zijn helaas nog steeds aan het wachten en hopen binnenkort goed nieuws te krijgen…

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Ik hoop voor je op goed nieuws Lynn. Dank voor je waardevolle reactie!

  • Ik ben ook 1 op de 6 terwijl ik dat 8 jaar geleden absoluut niet was. 8 jaar geleden gingen wij voor ons eerste kindjes. Ik werd gezegend met een zwangerschap binnen 2 maanden van onze tweeling. Inmiddels hebben wij ruim 2 jaar geleden de keuze gemaakt om voor een 3de te gaan. Helaas is het tot nu toe alleen nog maar bij miskramen en maandelijkse teleurstellingen gebleven.

    • Op mijn blog schrijf ik trouwens ook over onze niet vervulde kinderwens zodat het taboe eraf gaat.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Ik hoop voor je dat je wens voor een derde ook uitkomt!

  • Floor
    11 maanden ago

    Voor wanneer het probleem bij de dames ligt: Graag verwijs ik jullie naar xxx die nu met een special bezig is voor natuurlijk zwanger worden. Bij PCOS kan het supplement DCI wonderen doen, daarnaast het schrappen van suiker alleen al! Er is genoeg te doen. Zoals het los masseren van de Psoas spier en het gebruiken van visualisaties. Als laatste optie zijn er ook nog bio identieke hormonen op recept verkrijgbaar via bijvoorbeeld de vrouwenpoli in Boxmeer, waarmee ivf trajecten te voorkomen zijn.

    • Karen
      11 maanden ago
      AUTHOR

      Hi Floor, ik heb je reactie gecensureerd. Ik ben zelf enorm teleurgesteld in haar e-books en ik weet dat meer vrouwen dat zijn. Ik vind het jammer dat mensen geld moeten verdienen aan anderen die desperaat zijn. Als ze het echt zo goed bedoelt, moet ze geen 18 euro vragen voor een e-book van 12 pagina’s met tips die je overal al kunt vinden.

  • Bonsje
    11 maanden ago

    I feel you…ik ben ook 1 op de 6 😞 ik schreef mijn verhaal op kinderwensbloggers.com…. nu toch weer besloten om verder te gaan onderzoeken, ik kan me hier niet bij neerleggen! De rauwe open wond die kinderloos zijn is. Ik kan de pijn niet eens omschrijven, de dingen die mensen vragen en durven zeggen….ongewenst kinderloos zijn is killing!

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Absoluut. Sterkte met je verdere traject!

  • Barbara
    11 maanden ago

    Ik ken dit verdrietige verhaal, helaas, niet van mijzelf, maar van een allerdierbaarste vriendin van mij. waarmee ik samen heb zitten huilen toen ik onverwachts zwanger was van nummer drie en dit haar zo gegund had. Die mij liet inzien hoe kostbaar dit geschenk was, en mij haar rauwe verdriet liet zien. Die kanjer die haar leven nu anders invult. Ik ben trots op haar en ook op jou. Bedankt voor je verhaal, ik ga hem deze week delen.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Wat een lieve reactie Barbara en wat een lieve vriendin ben jij voor haar. Nog bedankt voor het delen!

  • claire
    11 maanden ago

    rauw en mooi. een steun en van groot belang voor veel vrouwen. en mannen. xxx

  • Marleen
    11 maanden ago

    Ik ben 1 op de 6. Ik heb geen eisprong waarvan ze de oorzaak niet konden achterhalen. Hormoonkuren gehad maar zwangerschap bleef uit. Een jaar later bleek dat ik chronische Lyme heb. Hiervoor ben ik ruim een jaar intensief behandeld. Ondanks dat ik geen partner meer heb op het moment ga ik toch binnenkort naar de gynaecoloog omdat ik wil laten onderzoeken of het zich hersteld heeft nu het fysiek weer een stuk beter gaat met me. Durf er niet op te hopen. Heel mooi geschreven. Ik herken zo je gevoelens . Fijn dat het jouw toch gegund is gebleken. Liefs, marleen

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Ik hoop voor jou ook op een mooie uitkomst. Knap dat je alleen het traject voortzet!

  • Annette
    11 maanden ago

    Ik heb 2 prachtige kinderen en daar ben ik super dankbaar voor, in mijn omgeving heb ik het gezien vanaf de zijlijn de pijn en het verdriet. Ik heb je artikel gedeeld.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank voor het delen Annette! X voor jou

  • YuStSoMe
    11 maanden ago

    Ik moet weer huilen… tjee ik ben een beetje boos op mijzelf. Ik sta hier dus nooit bij stil. Jouw verhaal… ik wist niet dat het zoveel stellen betrof. De lange weg heeft een mooi resultaat opgeleverd en ik hoop voor alle mensen met kinderwensen dat dit ook hun happy end kan en mag zijn. Knuffel…

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Nee joh, nergens voor nodig. Goed dat je het nu beseft. Heb ik toch nog ergens aan bij kunnen dragen 😉

  • Joyce
    11 maanden ago

    Dikke knuffel voor jou!

  • Astrid
    11 maanden ago

    Mensen staan zo vaak niet stil bij de achtergrond van het leven van anderen… Het is niet zomaar de normaalste zaak van de wereld, daar sta ik zeker bij stil, ook al hoor ik niet bij 1 van de 6.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dat klopt. Goed dat je erbij stil staat. Dank voor je reactie.

  • Anita
    11 maanden ago

    Lieve Karen, wat goed dat je dit nu deelt! Ik ken de stuggles en ben gezegend met deze zwangerschap. Hele dikke knuffel!

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Zo fijn dat het goed is gekomen!

  • Jenny
    11 maanden ago

    Ik ben niet 1 op de 6, maar wel voor het delen van je verhaal. Vooral de open en eerlijkheid. Dit helpt voor jezelf maar ook voor de omgeving. Want alleen zo kan de omgeving het een beetje mmeesteuen en voel je je misschien een stukje minder eenzaam in het traject

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank je wel voor je mooie reactie Jenny!

  • Mariannr
    11 maanden ago

    Ook 1 op de 6.
    Veel punten die je schrijft zijn herkenbaar. Ervoor gekozen om familie/vrienden in te lichten over onze wens en dat het allemaal niet zo makkelijk ging. Hierdoor veel steun gehad maar ook wel dat mensen het lastig vonden om erover te praten.
    Wij hebben het geluk gehad dat het met medicatie op te lossen was en wij alsnog papa en mama mochten worden.
    Goed dat aan dit onderwerp meer openheid wordt gegeven, er rust echt een taboe op terwijl je hierdoor veel ongemakkelijke situaties kan vermijden

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Wat fijn dat het gelukt is! Wij hebben ook iedereen ingelicht, maar door sommigen zijn we enorm teleurgesteld. Juist van een aantal mensen die heel dichtbij ons stonden. Jammer is dat, maar je leert er ook weer van.

  • Ivar
    11 maanden ago

    Mooi stuk! en heel herkenbaar. Wij zijn dus ook 1 van de 6.

    Uiteindelijk hebben we, met behulp van de IVF-afdeling van het UMCG, 2 prachtige kindjes gekregen. Wat een super-team werkt daar! Ze hebben ons zowel medisch als emotioneel enorm goed geholpen en ondersteund.

    Ik heb de IVF-pogingen onderschat. Het is een emotionele achtbaan waar je in terecht komt. Steeds hopen, dan balen als het niet gelukt is. Verdrietig zijn, boos zijn, gefrustreerd zijn, blij als vrienden wel zwanger blijken te zijn, maar tegelijk erg jaloers.
    Mooi dat hier aandacht voor is! Wij hebben ook gemerkt dat er een enorm taboe op lijkt te zijn, terwijl zoveel mensen hier mee te maken hebben.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank je wel voor je waardevolle reactie. Wat ontzettend fijn dat het bij jullie goed is afgelopen.

  • Rachel IJzendoorn
    11 maanden ago

    Ik ben 1 op 6. Na jaren proberen. Inderdaad eenzaam een traject in gaan want zo voelt het. Hadden we in 2014 november het opgegeven omdat we te horen kregen dat het nooit zou lukken. Ivm vervroegd in de overgang en andere medische dingen bij mij. Toen we dat eenmaal een plekje hadden gegeven. Ja je raad het al. Was ik enorm ziek geworden. Dit was Maart 2015 Weken later toch maar een test gedaan. En ja hoor heel erg zwanger. Maar voor hoe lang wisten we niet. Op tijd een echo, een week later naar het nemen van de test. Kregen we geweldig, mooi nieuws. Ze zagen twee kleine frummeltjes. Twee mooi kloppende hartjes. Een tweeling. En dat op de natuurlijke manier. Nu zijn mijn mooie meiden bijna 1 jaar.
    Mooi geschreven verhaal.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Oh wat prachtig Rachel. Met recht een happy end! Dank voor je reactie.

  • Inge
    11 maanden ago

    Een zeer herkenbaar verhaal, ik had het niet beter kunnen verwoorden. Want ik ben ook 1 op 6. En als ik het bij cijfers moet houden; na 3 jaar proberen, 2 miskramen en momenteel aan de 5de IVF poging bezig… deel ik ook mijn verhaal aan anderen. Wij hebben het ook lang verzwegen voor familie, vrienden en omgeving. Maar nu zijn we er redelijk open over. Ik ben oprecht blij voor je dat je een prachtig kindje hebt. Geniet er elke moment van. Hopelijk volgt bij ons ook snel goed nieuws…

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Ik hoop voor je op goed nieuws. Dank voor je mooie reactie.

  • Poeh, wat heb je dat weer mooi omschreven. In mijn directe omgeving ken ik ook zo 5 mensen bij wie het niet ‘direct’ lukt. En dat is heel lastig. Ik vind het zo oneerlijk. Helemaal omdat ik zelf tot de andere categorie behoorde: ik was 2 keer zo ontzettend snel zwanger. Ik weet dat het niet vanzelfsprekend is en heb er ook nooit zo naar gekeken, en ik knijp mijn handjes dan ook dicht dat het heeft mogen lukken. Ik vind het ontzettend fijn dat jullie Robin op deze manier in jullie leven hebben gekregen, en ik ben er van overtuigd dat hij de beste moeder van de hele wereld heeft! <3

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Lieverd ben je! En het is jou gegund dat het allemaal zo snel en goed is verlopen.

  • Anna
    11 maanden ago

    Wat heb je dat prachtig omschreven!
    Mijn man en ik horen ook bij 1 van die 6 stellen waarbij we niet op de natuurlijke manier zwanger kunnen worden.
    We staan nog helemaal aan het begin van het traject, we hebben het net te horen gekregen.

    Wat fijn om te lezen dat je mag genieten van je zoon!
    En super dat ook jij meer bekendheid wilt geven aan deze problemen.
    Ik heb er ook blogs over geschreven omdat ik het belangrijk vind dat het taboe eromheen minder groot wordt.
    Liefs Anna

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank je wel. Ik hoop voor jou op een prachtige uitkomst!

  • Mieke
    11 maanden ago

    Ik hoor ook bij die club. Had heel graag moeder willen worden, maar helaas is die wens niet vervuld. Dank je wel voor het artikel. <3

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Graag gedaan Mieke. Dank voor jouw reactie. Ik hoop dat je alles een plek hebt kunnen geven. <3

  • Desirée
    11 maanden ago

    Ik vind het een mooi artikel en krijg er wegens veel herkenbare gevoelens een brok van in mijn keel. Na 6,5 jaar lang proberen en een miskraam een zwangerschap mogen voldragen wat geleid heeft tot onze prachtige dochter is het achteraf zeker waard geweest <3

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Die vreselijke dooddoener dat het het uiteindelijk waard is, is wel waar. Ik zei het vandaag ook nog tegen een vriendin. Alleen als je er middenin zit, dan wil je dat niet horen.

  • Jojo
    11 maanden ago

    Lieve K,
    Ik kan je nu natuurlijk gaan vertellen dat ik me je verdriet goed kan voorstellen, maar (gelukkig) kan ik dat niet. Ik hoor tot de andere groep die het makkelijk afging, maar heb het zwanger worden en kinderen krijgen nooit vanzelfsprekend gevonden. Ik ben in ieder geval heel blij voor jullie dat Robin er nu is en iedereen die jullie ziet, weet dat je een geboren moeder bent! X

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      X voor jou en je zit vandaag ook in mijn blog 😉

  • HP
    11 maanden ago

    Prachtig omschreven, heftig hoor. Ik ken de vragen: en wanneer komen de kinderen, moeten jullie niet eens aan kinderen beginnen etc. heel vervelend. Zeker als je het graag wil maar om wat voor reden dan ook (nog?) niet kan. Ik ben zo blij voor je en dit prachtige kind is je gegund xx

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank je voor je super lieve reactie. Ik hoop dat voor jou alles goedkomt!

  • Ilse van Kreanimo
    11 maanden ago

    Pfffff.
    Uiteindelijk was ik geen 1/6
    Maar tussen het begin van onze kinderwens en de uiteindelijke baby zit een lange tijd met een miskraam, veel negatieve zwangerschapstesten, tranen, hoop verliezen, kilo”s bijkomen van de stress, mensen die je een vruchtbare tijd toewensen, vervelende vragen, denken aan adoptie, ….
    Dan werd ik eindelijk terug zwanger en was ik zo bang om het vruchtje te verliezen. …
    Ik vind dit verhaal bijzonder moedig… Maar ook zeker nodig om te helpen het taboe te doorbreken. En dit is vast en zeker een hart onder de riem voor de andere 1/6 mensen.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dan was je toch wel een beetje 1 op de 6. Want je kunt je heel goed voorstellen hoe dat voelt. Dat heb je zelf ook gevoeld toch? Fijn dat het allemaal is goed gekomen Ilse!

  • Merel
    11 maanden ago

    😘
    Ben er stil van. Zo mooi omschreven, ik ga hem komende zaterdag delen in mijn beste blogs overzicht.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank je wel Merel. Voor je reactie en voor het delen!

  • marije
    11 maanden ago

    Wauw Karen, wat krachtig en kwetsbaar geschreven. Ik herken je verdriet en struggle helaas maar al te goed. Knap van je om hier aandacht aan te besteden.

  • Jacqueline
    11 maanden ago

    Goed dat hier aandacht voor is, ik ga je blog ook delen. Ik kan me maar zo’n klein stukje van dat verdriet voorstellen…

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank voor het delen nog Jacqueline!

  • Anja
    11 maanden ago

    Nooit begrepen, dat er niet over gepraat wordt.
    Zelf waren wij er destijds heel open over en zou dat nu weer zijn.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Ik denk ook dat het helpt om er open over te zijn. Goed dat je er zo in staat en stond!

  • Anouk
    11 maanden ago

    Normaal ben ik een gluurder, maar hier moest ik op reageren. Wat prachtig omschreven! Ik kan me er zelf geen voorstelling bij maken, maar echt kippenvel. Ik weet zelf niet of ik bij 1 op de 6 hoor, maar weet dat die kans er door mijn endometriose wel in zit. Eerst maar eens die liefde tegen het lijf lopen en dan kom ik er hopelijk achter.

    • Karen
      10 maanden ago
      AUTHOR

      Dank je wel voor je reactie Anouk. Laten we ervan uitgaan dat bij jou alles goedkomt. Er zijn genoeg vrouwen met endometriose bij wie het wel lukt!

laat je horen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instagram

  • [ #throwback ] Grandma, baby sister and me. Apparently it was quite a disappointment not being an only child anymore 😂. But look how color coordinated we were and gender neutral was not an issue... 🚺🚹
.
.
.
#memory #family #instafamily #throwbacksaturday #sentimentalsaturday #familyphoto #youth #myyouth #childhood #seventies
  • Inspiratie op Unseen
.
.
. 
#photography #unseen #exhibition #art #amsterdam #pictureoftheday
  • Kijk mij eens hip zijn met mijn pannekoekenplant 🥞🌿! Maar hé... zuipen die planten bij jullie ook zo veel of heb ik weer net de alcoholistische versie te pakken?
•
•
• 
#plants #plantlover #instaplants #pilea #homedecor #minerals #stones #lovegreen
  • 'Joe peeps! Het is dat mijn mama een hekel heeft aan roze anders had ik nu een gender neutrale roze legging aan gehad. Who cares.... 👶🏼🤷🏻‍♀️💕
.
.
. 
#robinjameson #toddler #toddlerlife #toddlerfashion #coolbaby #liefde #toddlerootd #dreumes #kidsfashion #minirodini #oneinthefamily #luckyno7
  • || PERSONAL PEAKS ||
Dit was niet de leukste week van het jaar. Sterker nog.. ik ben blij dat 'ie voorbij is. 'When it rains it pours.' Herkenbaar?
Je leest er alles over in deze Peaks...👉🏼 directe link in bio
.
.
.
#personalpeaks #karenznl #lifestyleblogger #bloggerlife #familyblogger #instablogger #collage
  • | #THROWBACK | voor het eerst samen op de fiets met deze, toen nog, bollenwangenhapsnoet. We vonden het allebei wat spannend. Inmiddels fietsen we wat af... maar bellen, selfies of filmen op de fiets... dat zou ik NOOIT doen. En ik vind eigenlijk dat anderen dat ook niet zouden moeten doen. Wat vind jij? 👉🏼 directe link in bio
.
.
. 
#motherandson #memories❤ #momlife #instababy #bike #momentsidontwanttoforget #mothersofinstagram #firsttime
  • De gesprekken die wij hier aan tafel voeren... complete conversaties over zwaartekracht... 👶🏼🤓
-
-
-
#robinjameson #toddlerlife #toddlersofinstagram #firstwords #movieoftheday #dreumes #momlife #dinertime
  • Yes... we kunnen weer lachen. We hadden een vrij heftig weekend met mijn zusje die opeens werd opgenomen in het ziekenhuis, mijn ouders die op vakantie waren en terug moesten komen en wij die dus met spoed naar Arnhem moesten. Gelukkig gaat het nu weer iets beter 🙏🏼 Hopelijk is ze snel weer de oude. Wij zijn in ieder geval weer 'thuis' en een beetje van de schrik bekomen .
.
.
#motherandson #momlife #momstagram #ussie #toddlerlife #picoftheday #love #liefde #happy #happypic